Rok we Włoszech

12.02.27 Dramatyczna sytuacja w Pompejach

2012-02-27T00:56:00.001+01:00

Czytaliście może tekst na gazecie.pl o Pompejach? Włoskie Obserwatorium ds. Dziedzictwa Kultury ostrzega, ze sytuacja jest ponoć dramatyczna, do stracenia nie ma ani jednej minuty. Więcej szczegółów tutaj.

Byliście może w Pompejach? Nam ciągle nie dało się tam dotrzeć, nie wiadomo czy zdążymy…

12. 02. 10 Brava Szymborska!

2012-02-10T01:10:00.000+01:00

Ciekawy artykuł poświęcony ulubionej poetce Włochów czyli naszej Wisławie Szymborskiej TUTAJ.

Polecamy!

12.02.04 Wieczne miasto w kompletnym chaosie

2012-02-04T19:56:00.004+01:00

Rzym przeżył już wiele i obronna ręka wyszedł z niejednego kryzysu. Czy przetrzyma jednak nagle natarcie zimy? Jeszcze kilka lat temu wyrwalem się w lutym z zaśniezonej Polski i cieszylem z nagłej 40-stopniowej różnicy temperatur: w Polsce było ok. -20 stopni a w Rzymie +17...

W tym roku Role się może nie odwróciły, w Polsce tez jest bowiem zimno, ale opady śniegu całkowicie sparaliżowaly Wieczne Miasto. Chaos, blokady dróg, zamknięte szkoły, Wypadki, zamknięte drogi, kompletny paraliż komunikacyjny... Wydaje się, ze zderzenie z zima jest dla Rzymu większym wyzwaniem niż organizacja pielgrzymek czy innych zgromadzen dla milionów przyjezdnych z całego swiata. Na ulice radzi się wychodzić tylko tym, w których przypadku jest to rzeczywiście absolutnie niezbędne, w mieście wprowadzono stan wyjątkowy... Istny sady dzień dla Rzymu!!

Najlepiej zobaczcie to sami, tutaj tez ciekawa relacja z La Republiki. A może mamy jakiś czytlenlnikow z Rzymu i możemy liczyć na relacje z miejsca wydarzeń w komentarzach?

A tu reportaz z tej tragedii w calych Wloszech:

12.01.31 Poparcie dla referendum w sprawie ACTA

2012-01-31T14:39:00.001+01:00

Słuchajcie, trzeba działać. Na pewno wiecie o toczącej się w Polsce debacie przeciwko ratyfikacji przez Polskę umowy ACTA, która przebiegła w dziwnych, tajnych okolicznościach, bez poddania tak ważnej sprawy dotyczącej wszystkich użytkowników Internetu do dyskusji publicznej.

Trzech wrocławskich studentów zorganizowało akcje społeczną, zbierają podpisy pod petycja o referendum w tej sprawie. Zebrali już ponad 250 tys. podpisów, są w połowie. Liczy się każda petycja.

Jeśli mieszkacie w Polsce na pewno możecie znaleźć lokalne punkty odbioru wniosków, gdzie możecie podpisać petycje a także pomoc w zbieraniu wnioskow. Jeśli jesteście za granica, tutaj możecie wydrukować wniosek a później wysłać go poczta. Jeśli popieracie akcje o wolność słowa w Internecie, mówcie o niej Waszym znajomym i rodzinie!!

Możecie tez „polubić” fan stronę Referendum na facebooku, jest to najprostszy sposób poparcia akcji i powiedzenia o niej znajomym J

12.01.25 Specjalne pozdrowienia dla naszych Czytelnikow!

2012-01-25T14:33:00.005+01:00

Mamy dla Was niespodziankę!

Okazało się, ze Fiorella podpisywała wczoraj wieczorem swoja płytę w księgarni La Feltrinelli przy piazza Piemonte w Mediolanie, a że Ewa akurat pojechała do Milano to udało się jej być na spotkaniu! Nie tylko będę mieć wiec płytę prosto z Włoch, ale w dodatku z autografem!

Fiorella opowiadała wiele o projekcie związanym z „Sud”. Jest to płyta zaangażowana, sami posłuchajcie, co artystka miała do powiedzenia swojej publiczności, która tłumnie zebrała się w księgarni. Ewie udało się nagrać kilka filmików, ale z powodu tłumów ledwo na nich widać Fiorellę, są za to dobrze widoczne czyjeś włosy...;) No ale nic to, zamknięcie oczy i posluchajcie, liczy sie to, co artystka miala do powiedzenia! Już po Biennale della Democrazia stwierdziliśmy, ze warto jej wypowiedzi podobnie jak jej muzyka dają wiele do myślenia.

O imigracji we Wloszech:

Fiorella broni honoru Rzymu i swoich kozakow:)

A oto relacja Ewy ze spotkania:

Płyta, pomimo zaprzeczeń piosenkarki, jest zaangażowana politycznie, tak jak i zaangażowane było spotkanie w księgarni. Nie chodzi tu o wspieranie konktnej partii, raczej konkretnych idei.

Mannoia śpiewa o ludziach z biednych regionów swiata, od włoskiego południa począwszy, na krajach Afryki skończywszy. Śpiewa o imigrantach, którzy szukają swojego miejsca na ziemi. Wczoraj mówiła, ze procesów migracyjnych nie da się już zatrzymać, że są częścią naszej rzeczywistości i bedą nią już zawsze, bo ludzie, którym cieżko jest żyć tam, gdzie mieszkają, bedą zmuszeni do ciągłego przemieszczania się.

W związku z tym artyska pyta z wyrzutem o to, gdzie są politycy, gdzie jest pomoc międzynarodowa? Na pytanie ile razy proponowano jej, aby startowała w wyborach, odpowiedziała: "Wiele razy. Ale to nie jest mój zawód, a ja kocham moją profesję i nie mogłabym jej porzucić." Zażartowała, że politycy częściej są w telewizji niż ona i że powinni zająć się rządzeniem, a nie komunikacją. Mannoia oskarżała o bezczynność głównie lewicę, która według niej zgubiła gdzieś po drodze swoje ideały. Narzekała, że we Włoszech ludzie są równi i równiejsi wobec prawa, i że to, za co karani są imigranci, Włochom, szczególnie tym z dobrą pozycją, często uchodzi na sucho.

Prowadząca spotkanie dziennikarka podkreśliła, że w tekstach piosenek dominuje słowo 'amore'. Nic dziwnego, to przecież Włoszka - powiecie. Tak, tyle że na tej płycie mowa jest o miłości do wszystkich, do drugiego człowieka, nawet jeśli jest inny niż my, różni się kolorem skóry, ubraniami, kulturą. Fiorella podkreślała jak wiele dała jej współpraca z muzykami z innych zakątków świata, którzy otworzyli jej oczy na bębny i rytm.

I nie są to puste słowa! Mannoia rusza w marcu w trasę koncertową, zaczynając od Neapolu. Każdy koncert będzie grany w wielkiej hali, ale nie dlatego, że artystka woli to od małego teatru. chodzi o to, że na scenie w każdym mieście do artystów dołącza młodzi ludzie, którzy dzięki sztuce mogli uciec od biedy, mafii, uniknąć złych wyborów. Mannoia dużo mówiła o fundacjach, które reedukują przez sztukę. To ich podopieczni bedą podczas kolejnych koncertów grać na perkusji, tańczyć, rapować...

A teraz niespodzianka: Ewie udało się dostać autograf, wymieniła tez z Fiorella parę słów o naszym blogu i piosenkarka postanowiła pozdrowić na naszej płycie także Czytelników bloga!!

12.01.24 Jest! Arcydzieło rodem z Południa!

2012-01-24T12:36:00.004+01:00

No wiec jest! Tak jak obiecała, tak tez zrobiła: dzisiaj odbyła się premiera nowego albumu Fiorelli Mannoia, na ktorej Fiorella "śpiewa Południe". Płyta jest w całości poświęcona zbyt często zapomnianej, jak mówi artystka, muzyce południa. Fragmentów piosenek posłuchać możecie tutaj. Poprzez słowa niektórych, napisane przez Titina De Filippo, jedna z najlepszych aktorek teatru neapolitańskiego XX wieku, Fiorella składa specjalny hołd Neapolowi. Tam tez zacznie się w marcu jej trasa koncertowa.

Plyta może być tez odebrana jako symboliczny, artystyczny koniec obchodów Zjednoczenia Włoch. Tworząc ja, Fiorella była przede wszystkim pod wpływem książki Terroni Pino Aprile, w której autor poprzez fakty historyczne przedstawia swoja wersje sytuacji społeczno-ekonomicznej del Meridione, ktora stała się w koncu problemem narodowym. W 2010 roku był to absolutny hit, sprzedano 250 tys. kopii. Jeśli macie ochotę, tutaj możecie przeczytać fragment książki.

Muzyka jest bardzo ciepła, w tle słychać inspiracje Afryka, Fiorelli ukochana Brazylia i innymi krajami Ameryki Południowej. Polecamy bardzo, podzielcie się z nami Waszymi opiniami!

A na koniec, posłuchajcie samej Fiorelli, która najlepiej opowiada o tym, jak narodziła się idea tej płyty:

12.01.21 Nowy album Fiorelli Mannoia

2012-01-21T18:58:00.002+01:00

Pamiętacie nasze posty z zeszłego roku, na których wspominaliśmy o jednej z naszych ulubionych włoskich piosenkarek Fiorelli Mannoia? Nadszedł czas, aby znowu zagościła na naszym blogu. W grudniu zeszłego roku wydała singiel „Io non ho paura”, możecie posłuchać go tutaj:

Fiorella powiedziała, ze singiel zapowiadał szybkie wydanie kolejnego albumu. Okazuje się, ze rzeczywiście nie trzeba było na niego długo czekać, premiera „Sud” zapowiedziana jest na 24 stycznia. Ewa jedzie akurat do Mediolanu w przyszłym tygodniu, wiec będziemy mieli świeżą dostawę muzyki prosto z Włoch. Mannoia idzie z duchem czasu, jest bardzo obecna w nowych mediach. Dlatego tez, jeśli podoba się Wam jej muzyka, będziecie mogli kupić cyfrowe wydanie albumu przez Internet.

Premiera płyty zbiega się w czasie z premiera nowej strony internetowej artystki. Znajdziecie tam informacje o wszystkich wydarzeniach publicznych w jakich bierze udział. Czasami można na przykład posłuchać audycji z nią w radiu przez Internet. A jak pisaliśmy w relacji z Biennale della Democrazia, na którym mieliśmy przyjemność uczestniczyć w spotkaniu z Fiorella w Teatro Regio w zeszłym roku, Mannoia zabiera często glos w debacie publicznej i nie boi się przedstawiać radykalnych opinii. Poczytać jej myśli i wejść z nią w bezpośredni kontakt w komentarzach można tez na jej blogu (część strony internetowej) i na facebooku. Zdecydowanie polecamy!

12.01.17 Postanowienia noworoczne:)

2012-01-17T16:33:00.001+01:00

Nowy Rok nie jest już z prawdzie taki nowy, ale we Francji nawet do końca stycznia składa się życzenia noworoczne, więc pomyśleliśmy, że jest to także dobry moment na małą listę postanowień. Lista jest dość krótka, bo jesteśmy zdania, że lepiej postawic sobie kilka celóz i do nich dążyć, niż chcieć wszystko zmienić na lepsze i niczego nie dotrzymać.

Jednym z naszych postanowień jest na pewno wzmożony kontakt z włoskim. Wzmożony, bo jakiś kontakt oczywiście mamy. Staramy się czytać gazety i książki, oglądać filmy po włosku, a i praca daje nam sporo okazji do kontaktów z Włochami, z którymi w konsekwencji możemy sobie pogadać.

Ale pomimo to brakuje chwili na systematyczne przypominanie sobie zawiłości włoskiej gramatyki i naukę nowego słownictwa. Materiałów drukowanych mamy wiele (nasze mieszkanie jest skrzyżowaniem małej biblioteki z księgarnią językową i zbieranymi przez lata podręcznikami dałoby się obdzielic kilku pilnych studentów), ale nie zawsze po dniu spędzonym nad książkami właśnie chce się do nich zaglądać. Poza tym, w nauce języka liczy się przecież interakcja.

A wiec podrapalismy się w głowy, poszperalismy i oto one! Strony internetowe do darmowej nauki języków, niektóre poświęcone tylko włoskiemu, inne nie. Na razie założyliśmy konta na busuu.com, platformie, która zrzesza ludzi uczących się języków. Trzeba tam założyć darmowe konto, podając jakie języki się zna i jakich chce się uczyć, a potem do roboty! Strona jest dość fajnie zrobiona, bo można wyznaczyć sobie cel na dany okres (typu: chcę przerobić materiał z danego poziomu poświęcając na to taka ilość godzin dziennie) i potem system "motywuje" nas, przypominając ile jest jeszcze do zrobienia i kiedy powinniśmy skończyć. Na stronie dostępne są słówka (oczywiście lektor je dla nas czyta, więc wiemy jak wymawiać), dialogi, można napisać krótki tekst na dany temat, który zostanie poprawiony przez native speakera, sciągnąć podcasty, pouczyć gramatyki... Platforma oferuje też czat, więc można pogadać (popisać) z innymi użytkownikami w danym języku. Oczywiście można te opcje poszerzyć za opłata (ściągnąć słownik, dodatkowe wyjaśnienia gramatyki itp.), ale myślę, że nie jest to niezbędne, bo i darmowa oferta jest interesujaca. My dopiero odkrywamy tę stronę, ale jeśli ktoś ją zna i lubi bądź nie, to zapraszamy do komentowania!

Wpadła nam też w oko strona całkowicie poświęcona nauce włoskiego One World Italiano, inicjatywa One World Language Centre, szkoły języka włoskiego w Cagliari na Sardynii. Celem tej strony jest pomoc w nauce języka włoskiego przez internet właśnie. Można skorzystać z interaktywnych ćwiczeń, nagrań wideo, audio i wyjaśnien dotyczacych gramatyki.

Oczywiście, uczyć się języka obcego (lub utrwalać jego znajomość) można na różne sposoby. Jeśli nie dysponujecie nadmiarem czasu ani pieniedzy na kurs, tego typu strony mogą się okazać pomocne:)

No to jak z Waszymi noworocznymi postanowieniami? ;)

12.01.05 Najlepszego!

2012-01-05T21:26:00.001+01:00

Witamy Was w Nowym Roku i życzymy wszystkim Buon Anno Nuovo!!!

Wojażowaliśmy ostatnio sporo, byliśmy w Niemczech i Rosji, stad zaniedbaliśmy trochę bloga. Naszym noworocznym postanowieniem jest wiec bycie bardziej skrupulatnymi, mamy nadzieje ze będziemy się częściej odzywać!

Jeśli macie ochotę na trochę informacji o noworocznych tradycjach włoskich, polecamy nasze teksty na portalu oliwazoliwek.pl. Tutaj na przykład tekst Michała o włoskim świecie światła. Mamy nadzieje, ze nasi czytelnicy pozostali nam wierni, co?

11.12.19 Kawał kina zamiast ciasta

2011-12-19T20:42:00.000+01:00

Mamy święta! W zeszłym roku z tej okazji pisaliśmy o panettone – bożonarodzeniowej babce. W tym roku słów kilka o innym charakterystycznym elemencie Bożego Narodzenia we Włoszech: Cinepanettone!

Cinepanettone to słowo oznaczające włoskie filmy komediowe przeznaczone na ekrany kin właśnie w okresie Bożego Narodzenia. Jak się łatwo domyślić, ten neologizm pochodzi od panettone – włoskiej babki obecnej na każdym bożonarodzeniowym stole. Początkowo oznaczał bożonarodzeniowe komedie duetu Boldi-De Sica, charakteryzujące się powtarzającymi się wątkami, dość tanim humorem oraz ogromnymi wpływami ze sprzedaży biletów. Było to więc określenie łagodnie mówiąc negatywne. Z czasem ta negatywna konotacja gdzieś się zagubiła i dziś nawet sami reżyserzy określają tym mianem swoje filmy i liczą na pobicie rekordu wpływów z biletów...

Dla porównania, o komediach letnich mówi się cinemacocomero czyli kino arbuzowe... Przyznacie, że Włosi umieją znaleźć nazwę na wszystko;)

Tegoroczne cinepanettone to „Vacanze di Natale – Cortina“ autorstwa Neri Parenti e Luigi De Laurentiis. Jest to nawiązanie do filmu „Vacanze di Natale“ Carlo Vanzina z 1980 roku, który zarobił miliardy. Oba filmy łączy Christian de Sica, który w obu przypadkach gra główne role. Film opowiada historie kilku par, które spędzają święta w Cortinie w Dolomitach. To świeżutkie cinepanettone (w kinach od 16 grudnia), więc jeszcze go nie skosztowaliśmy;) Podobno jest wiele gagów, pytanie czy śmiesznych...

Na zachętę trailer:

Wesołych Świąt! Buon Natale!

11.12.07 Mikołaj, Mikołaj!

2011-12-07T17:15:00.001+01:00

Zapraszamy chętnych do przeczytania tekstu Ewy o Mikołaju na portalu oliwazoliwek.pl :)

11.12.04 Polak i Włoch za stołem

2011-12-04T23:23:00.003+01:00

Zbliżają się Święta, okres związany w Polsce przede wszystkim chyba z przygotowaniami kulinarnymi. Dla nas jest to pretekst do tego, by zastanowić się nad przyzwyczajeniami kulinarnymi Włochów. Otóż, jak nam się wydaje, jesteśmy do siebie trochę podobni.

Podobnie jak dla Polacy, Włosi traktują czas spożywania del cibo - jedzenia - jako czas, który należy spędzić z bliskimi – rodziną lub przyjaciółmi. Poza tym, pomimo że Polakom kuchnia włoska wydaje się dość egzotyczna, Włosi tak samo jak Polacy lubią jeść tradycyjnie – po swojemu.

Włosi znani są i dumni z ich caffè, ale jeśli się nad tym dobrze zastanowić i w tej kwestii trochę jesteśmy do siebie podobni. Fakt, jeśli chodzi o śniadanie – w przypadku Włochów caffè lub cappuccino z un cornetto, często al bar, nie do końca się zgadzamy. Ale Polacy często przecież rano pija właśnie kawę. Podobnie do Włochów często przecież zapraszamy się na kawę lub ja proponujemy gościom. We Włoszech jest to właśnie bardzo dobrze widziane – zaproponować gościom il caffè.

Włosi traktują obiad jako pasto principale della giornata - główny posiłek dnia. Nawet w dni robocze wielu Włochów wraca na obiad do domu, ale często też, zwłaszcza w dużych miastach, il pranzo je się w restauracji. Typowy obiad składa się jednak z primo piatto (nie jest to jednak zupa a makaron), secondo piatto – na bazie ryb lub mięsa z contorno (warzywa) i un dolce – słodkim deserem lub la frutta – owocami. Na koniec serwuje się oczywiście il café. Ostatnio jednak, znów zwłaszcza w dużych miastach, rozwinęła się moda na jedzenie primo lub secondo z caffè – pewnie zmusiła Włochów do tego rzeczywistość: tempo życia, wysokie koszty pełnego menu w restauracjach lub brak czasu na 4 godzinne sjesty… Włosi nie zrezygnowali jednak z tradycyjnego spędzania niedziel, kiedy dalej gromadzą się na wielopokoleniowe obiady na których często przygotowuje się tradycyjne danie z città di appartenenza - miasta pochodzenia.

Miedzy obiadem i kolacja, zwłaszcza jeśli ten pierwszy był jednodaniowy, coraz modniejsze jest fare uno spuntino – przegryźć coś na ząb miedzy posiłkami. Przed kolacją albo czasem zamiast kolacji – zwłaszcza w Północnych Włoszech, o czym już pisaliśmy, bardzo modne jest we Włoszech aperitivo. Często jest to pretekst spotkania w cztery oczy lub całą grupą, żeby przy lampce wina i małymi porcjami jedzenia - stuzzichini pogadać – fare due chiacchiere. Kolacje je się przeważnie około 20.00, na południu nawet ok. 21.00-21.30. Coraz bardziej jest ona organizowana według personalnych przyzwyczajeń i potrzeb związanych z tym, jak wyglądają wcześniejsze posiłki. Klasyczna włoska kolacja jest lżejsza niż obiad, często właśnie wtedy je się zupę a poza tym dania warzywne, sery i owoce w towarzystwie dobrego wina.

A Wy co myślicie o włoskich przyzwyczajeniach jedzeniowych? Uważacie, ze Polacy sa do Włochów troch podobni czy absolutnie nie?

11.12.01 Nicea, listopadowy hit!

2011-12-01T23:04:00.000+01:00

Wybraliśmy się w ostatni weekend do Nicei….

(nasz post nie ma na celu zdenerwowania Czytelnika, zwłaszcza z Polski...)

Takiego listopada/początku grudnia jeszcze nie mieliśmy: 20 stopni, krótki rękawek, japonki (!), totalny luz bluz i przyjemne rozluźnienie mięśni. Wyjechaliśmy na dwa dni a mieliśmy wrażenie jakbyśmy wracali z tygodniowego urlopu. Było cudnie.

Jak się okazało na miejscu, w nicejskim Forum d’Urbanisme et d’Architecture zorganizowana została wystawa poświęcona Nicei i Turynowi. Około 40-tka zdjęć ukazywała o głębokie relacje, jakie łączą te dwa miasta. Rozdarte łańcuchem Alp, granicą między Włochami i Francją po tym jak Nicea z Côte d’Azur poświęcona została w 1860 r. w imię Zjednoczenia Włoch i oddana Francuzom.

Podczas gdy Hrabstwo Nicejskie należało do Królestwa Sardynii i Piemontu obydwa miasta wzajemnie wywierały na siebie wpływ, zwłaszcza jeśli chodzi o ich rozwój urbanistyczny, architekturę i sztukę. Mimo że Nicea leży nad morzem a Turyn kojarzony jest przede wszystkim z Alpami, w każdym z miast znaleźć można bogactwo pokrewnych kolorów, form czy pejzaży…

Wystawa była we wrześniu przedstawiana w Turynie. Chcieliśmy ja Wam polecić, ale niestety trwała tylko do dzisiaj. Nie tylko dlatego, ze została zorganizowana z okazji 150-lecia Zjednoczenia Włoch. Po prostu uważamy, ze taki weekend w Nicei na początku grudnia, ten błękit nieba, pokrywające się odcieniami żółci i czerwieni a pomimo tego wyglądające dalej wakacyjnie, świeżo i motywująco do działania palmy, pojedynczo kwitnące jeszcze róże i lazur morza powinny się należeć każdemu. Taki weekend dodaje tyle energii! A LOT podobno ma do Nicei z Warszawy bezpośrednie połączenia….

11.11.21 Ci vidiamo a Cividale? ;)

2011-11-21T22:41:00.000+01:00

Mały klejnot sztuki, kompendium historii, architektury i przyrody, skupisko dobrych restauracji i sklepów. I do tego czyste, świeże powietrze! - takie opinie o Cividale del Friuli można przeczytać w internecie. Dlatego gdy tylko nadażyła się okazja, skorzystaliśmy z wakacyjnego pobytu w Gemonie i z grupką znajomych pojechaliśmy do Cividale. Musieliśmy byc nieźle zmotywowani, bo od samego rana strasznie lało, jak to zwykle w lecie w Gemonie. A my na przekór wszystkiemu zamiast zakopać się pod kołderkę pomknęliśmy białą furgonetką na spotkanie klejnotu. I nie zawiedliśmy się!

Cividale to małe miasteczko, na którego zwiedzenie potrzebujecie pół dnia. Ale jak na swoje niewielkie rozmiary ma naprawde sporo do zaoferowania. Przechadzając sie po centrum miasteczka, co krok natknąć się można na zabytki architektury, sztuki i obiekty archeologiczne. Także polecamy mieć oczy szeroko otwarte!

Jednym z miejsc szczególnie polecanych przez przewodniki i turystów jest Tempietto Longobardo czyli świątynia Longobardów z VIII wieku. To jeden z najważniejszych i najlepiej zachowanych śladow tej kultury. Zresztą Tempietto położone jest na szlaku turystycznym "Longobardi in Italia: luoghi del potere" czyli "Longobardowie we Włoszech: ośrodki potęgi", który od czerwca 2011 znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Naszą uwagę przykuły przepiękne freski i rzeźbione stalle, a także przepiękny widok na rzekę.

Warto także wejść do katedry p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (Santa Maria Assunta). Wybudowana w XVI wieku w stylu gotyku weneckiego, stoi na miejscu dużo starszej światyni. Największym skarbem katedry jest Pala di Pellegrino II, arcydzieło włoskiego średniowiecznego złotnictwa. Jeśli ktoś widział Pala d'oro w Bazylice św. Marka w Wenecji, łatwo wyobrazi sobie klejnot Cividale.

Wychodząc z katedry warto wstąpić do muzeum chrześcijańskiego, gdzie można podziwiać dzieła sztuki sakralnej, takie jak np. ołtarz wykonany z jednego bloku kamienia Istrii, rzeźbiony w epoce Longobardów.

Ale Cividale to nie tylko muzea! Choćby i padało, polecamy spacer uroczymi uliczkami tego miasteczka! Koniecznie trzeba przejść też przez Diabelski Most (Ponte del Diavolo), symbol miasta. Legenda głosi, że most został zbudowany w ciągu jednej nocy przez diabła, który zawarł pakt z mieszkańcami miasteczka...

A kiedy już nacieszycie się wszystkimi zabytkami Cividale i nogi rozbolą Was od spacerów, koniecznie usiadźcie w miejscowej knajpce i rozkoszujcie się lokalnym przysmakiem. Jakim? O tym w nastepnym odcinku, w ramach Kącika Łakomczucha;)

Mówimy Wam więc "do zobaczenia" po "cividalsku". Ci vidiamo!:)

11.11.17 We Włoszech znowu strajki

2011-11-17T18:35:00.003+01:00

Historia lubi się powtarzać? Oto po protestach przeciwko Berlusconiemu studenci w Mediolanie protestują przeciwko "rządom bankierów". Przeczytajcie tekst w Rzepie.

Dołączamy się do opinii Fiorelli Mannoi, opublikowanej przez nią na Facebooku: „Po usłyszeniu Travaglio (włoski dziennikarz śledczy z Turynu) można powiedzieć, że Włochy są bezpieczne, zdeponowaliśmy je przecież w banku…. Intesa”. Heh, że też wiedzieliśmy w jakim banku otworzyć konto podczas pobytu w Turynie.

11.11.14 Super Mario Bros?

2011-11-14T13:56:00.000+01:00

Stało się. Ten, który nie ulegał ani presji protestujacych obywateli ani wymiarowi sprawiedliwości, ustąpił pod wpływem kryzysu gospodarczego.

"Nekrolog" rządu Berlusconiego znaleziony na Facebooku

Silvio Berlusconi podał się w sobotni wieczór do dymisji. Mówi się o wydarzeniu historycznym, o zamknięciu pewnej karty w historii Włoch, a nawet o przejściu z II Republiki, której Il Cavaliere był symbolem, do kolejnej, III Republiki. Oceny na wyrost? Być może, jednak niezaprzeczalnie dymisja Berlusconiego to ogromna zmiana.

www.lexpress.fr

Obecny w polityce od czasów afery korupcyjnej Tangentopoli, 3 razy stał na czele włoskiego rzadu (1994-1995, 2001-2006 i 2008-2011). Dziś, w wieku 75 lat, ten magnat włoskich mediow, który odcisnął swój ślad na polityce Włoch ostatnich 17 lat, jest oskarżany o szkodzenie swojemu państwu. Utrata zaufania większości parlamentarnej spowodowana głównie kryzysem ekonomicznym, w którym coraz bardziej pogrążają się Włochy była politycznym gwoździem do trumny premiera.

Po dymisji Berlusconiego place Italii wypełniły wiwatujace tłumy. Euforia była też widoczna w internecie, m.in. na Facebooku, gdzie sporo naszych znajomych zamieszczało zdjecia, na których wznosili toast za nowe Włochy.

Mario Monti - nowy premier Włoch (http://www.innovatorieuropei.com)

Po dymisji Il Cavaliere, zgodnie z procedurą, prezydent Giorgio Napolitano zlecił misję tworzenia nowego rządu dawnemu komisarzowi europejskiemu Mario Monti. Szybkością działań, rozsądkiem i taktem Napolitano zyskał sobie przydomek "Super Giorgio". Ale teraz uwaga wszystkich skupia się raczej na Super Mario, który ma uformować rząd złożony z ekspertów i podźwignąć kraj z kryzysu. Oby! Ten światowej sławy ekonomista jest prezydentem Universystetu Bocconi - najlepszej we Włoszech uczelni ekonomicznej. Jest też przewodniczacym ekonomicznego klubu Bruegel. Może więc się uda?

Mario Monti zapowiada sporo trudnych społecznie reform: podniesienie podatków, podniesienie wieku emerytalnego czy cięcia w sektorze publicznym. Ciekawe, czy społeczeństwo, które tak cieszy się z odejścia Berlusconiego, udźwignie te reformy? A może niedługo wyjdzie na ulice protestować przeciwko Super Mario?

11.11.07 Horror we Włoszech

2011-11-07T00:42:00.001+01:00

Łączymy się z Włochami, gdzie mieszkańcy przeżywają horror z powodu „bomb wodnych”. Jeszcze rok pól roku temu mieszkaliśmy w Turynie i jeździliśmy nad morze do Genui, skąd dzisiaj ewakuuje się mieszkańców…

Tutaj możecie zobaczyć krótki reportaż z Faktów:

http://www.tvn24.pl/28377,1723371,0,1,bomba-wodna,fakty_wiadomosc.html

11.11.06 Dynia to także symbol włoskiego Venzone

2011-11-06T00:27:00.001+01:00

Uff, skończyła się już praktycznie wszędzie inwazja zamerykanizowanych dyni, z powycinanymi przerażającymi wizerunkami najdziwniejszych stworów. Zaduszki więc już za nami. My postanowiliśmy jeszcze jednak na chwilę wrócić do tradycji związanej z dyniami, jak się jednak domyślacie – we Włoszech.

Ku naszemu dużemu zdziwieniu podczas eskapady do Venzone – małego miasteczka położonego u podnóża Alp – okazało się, że mogłoby ono uchodzić za włoską stolicę Halloween. Tradycyjnie w ostatni weekend października organizuje się tam Festa della Zucca – święto dyni! Pomysł narodził się w latach 90. kiedy postanowiono wypromować rejon Venzone i w średniowiecznych kronikach znaleziono ponoć opisy podobnego święta.

Zdjęcia pochodzą z portalu udine20.it

Dynię uwielbiamy, jest ona dla nas praktycznie królową warzyw, idea takiego święta bardzo przypadła więc nam do gustu. Ekspedientka jednego ze sklepów uprzedziła nas jednak, że pomimo bardzo ciekawych tradycji święto przestało przyciągać tłumy turystów i w tym roku nie było nawet pewne, czy się odbędzie. Wydaje nam się, że święto się jednak odbyło. Wyglądało pewnie mniej więcej tak, zobaczcie filmik znaleziony na Youtube:

Na czas obchodów dynia jest podobno prawdziwą królową Venzone. Dyniami najróżniejszych kształtów przystraja się główny plac miasta, ulice, wystawy sklepowe. Wiadomo, jak to bywa w przypadku dyni, trufli i wielu pewnie jeszcze innych rzeczy – im większe tym dorodniejsze. Jedną z bardziej ekscytujących atrakcji festiwalu jest więc mierzenie dyni specjalnym Zuccometro – dyniometrem, który pozwala wyłonić zwyciężczynię. Najcięższa dynia w historii festiwalu ważyła ponoć 391 kg!

Poza tym miejscowe tawerny przygotowują dynię na wszystkie możliwe sposoby tak, aby zadowolić nawet najbardziej wymagające podniebienie. Odbywa się wtedy także konkurs na najbardziej wymyślnie wydrążoną i przyozdobioną dynię. Wieczorem miasto zatapia się w świetle płomieni ognisk i świec w dyniach-świecznikach.

Jak możecie zobaczyć na zdjęciach, to święto musi być absolutnie niepowtarzalne! Mamy nadzieje, że będzie kontynuowane i że uda się nam tam kiedyś dotrzeć! Na razie zadowoliliśmy się ciastkami z dyni, które w kilku butikach można kupić także latem.

Z turystycznego punktu widzenia największymi atrakcjami Venzone są Duomo i Mummie di Venzone (filmik z Youtube poniżej). Duomo z początku XIV w. jest godne uwagi, choćby ze względu na podziwianie jego odbudowy po trzęsieniu z 1976 roku, kiedy bardzo ucierpiało. W świątyni można podziwiać rzeźbę miejscowego artysty zainspirowaną zjednoczeniem mieszkańców w odbudowie Venzone po trzęsieniu ziemi, wykonaną w jednym kawałku drewna.

Mummie di Venzone pochodzą z okresu między XIV i XIX w., są przechowywane w krypcie kaplicy św. Michała nieopodal katedry. Słyną z tego, ze nie zostały zmumifikowane przez człowieka ale w sposób naturalny – dzięki odpowiedniej temperaturze i wilgotności powietrza oraz dużej ilości siarczanów wapnia obecnych w tamtejszej ziemi.

Venozone może też uchodzić za włoską Prowansję – jego okolice są porośnięte lawendą z której wyroby kupić można w kilku butikach.

11.10.30 W krainie włoskiego Prosecco

2011-10-30T22:14:00.003+01:00

Do Conegliano udało się nam wpaść tylko na chwile, bo i cel mieliśmy dość dobrze sprecyzowany: pojechaliśmy tam napić się prawdziwego, włoskiego Prosecco, z produkcji którego słynie to małe miasteczko. I tu uwaga: to właśnie z Conegliano a nie z miasteczka o nazwie Prosecco położonego niedaleko Triestu pochodzi to słynne wino.

Wycieczka była bardzo owocna, wino bardzo smaczne. Miasteczko zakryło przed nami jednak swoje walory kulturalno-krajobrazowe, ponieważ (jak przez większość naszych wakacji w regionie Friuli Venezia Giulia) lał deszcz. Zrobiliśmy wiec sobie tylko krótki spacer pod parasolem jedna z głównych uliczek miasta – via XX Settembre – wokół piazza Giambattista Cima i zobaczyliśmy tamtejsza katedrę. Niestety tylko z zewnątrz, bo była akurat zamknięta. W srodku katedry zobaczyć można obraz „Sacra Conversazione” – słynny obraz malarza, któremu poświęcony jest plac.

Miasteczko leży tez na pierwszym we Włoszech Włoskim Szlaku Wina. Jeśli do Conegliano wybierzecie się w celu podobnym do naszego, może to być ciekawy pomysł na rozszerzenie programu.

Podobno do samego miasteczka najlepiej przyjechać jest na koniec września na Festa dell’Uva, podczas którego można lepiej poznać tradycje związana z produkcja wina. Święto zaczyna się uroczysta kolacja w piątek wieczorem, spróbować można wiec także specjałów kuchni Veneto. W pierwsza niedziele października odbywa się tam festiwal Dama Castellana, poświęcony tradycjom – uwaga – nie średniowiecznym a renesansowym. Może ktoś z Was słyszał albo był na którejś z fest? :)

11.10.21. Wenecja we Friuli czyli kilka słów o Willi Manin

2011-10-21T18:25:00.002+02:00

Włochy znane są m.in. ze zjawiska «kampanilizmu » czyli przywiązania do małej ojczyzny. Termin «campanilismo » pochodzi od włoskiego słowa « campanile », oznaczajacego dzwonnicę. « Kampanilizm » jest więc obrazowym określeniem na umiłowanie własnej dzwonnicy, własnej wioski, miasta, regionu. W przypadku Włoch sprawa jest naprawde poważna. Wiecie na przykład kiedy w Toskanii jest największe świeto? Kiedy drużyna Florencji (stolicy Toskanii) przegra mecz:)

Umiłowanie tego, co lokalne jest też bardzo widoczne we Friuli-Wenecji Julijskiej, w której spędziliśmy miesiąc wakacji.. Widać to właściwie na każdym kroku. Po pierwsze, ten region bije inne pod względem ilości ludzi, którzy mówią dialektem. Zakładane są szkoly języka fruliańskiego dla przyjezdnych, autochtoni mówią między soba tym dialektem w codziennym życiu. I to nie tylko pokolenie babć i dziadków! Swoją drogą to ciekawy dialekt, swoista mieszanka francuskiego, włoskiego i niemieckiego. Po drugie bardzo doceniana jest sztuka lokalna, o czym mielismy okazję przekonać się zwiedzając Willę Manin.

Położona w Passariano (Codroipo) jest jednym z najważniejszych zabytków artystycznych Friuli-Wenecjii Julijskiej i jednym z symboli turystycznych tego regionu. Najlepiej dotrzeć tam samochodem, bo jeśli dojedziecie do Codroipo pociągiem, to bedzie musieli około godziny wędrować wzdłuż drogi, pomimo, że tubylcy będą wam powtarzać, że odleglość z Willi do Codroipo można pokonać w 15 min. Chyba rowerem!:) Nie dajcie się zwieść, my, pełni ufności w słowa autochtona spóźniliśmy się na pociąg:)

Villa Manin to siedemnastowieczny kompleks architektoniczny wybudowany na zlecenie Antonio Manin, wenecjanina, który, nie mogąc zbudować sobie godnej rezydencji z wielkim modnym ogrodem w zbudowanej na wodzie Wenecji, kupił zgodnie z ówczesnym zwyczajem ziemię na stałym ladzie. Powstała rezydencja służyła Ludwikowi I Manin, ostatniemu doży Wenecji jako domek letniskowy. Willa była też świadkiem ważnych wydarzeń historycznych. Za panowania wspomnianego ostatniego doży Wenecji Napoleon Bonaparte wybrał Willę na główny ośrodek dowodzenia wojskami francuskimi podczas kampanii włoskiej z 1797 roku. To tu powstał ład prawny, który Bonaparte narzucił później wielu krajom Europy. Wreszcie to w tej willi toczyły się negocjacje zwieńczone Traktatem z Campoformio (1797), w wyniku którego Republika Wenecka została włączona do Imperium Habsburskiego. Ta zmiana przyczyniła się zresztą do konca historii dynastii Manin i do podupadku willi.

Willa Manin jest warta odwiedzenia nie tylko ze względu na swoja przeszłość, ale także ze względu na swoje walory architektoniczne (kaplica św. Andrzeja), malarskie (freski Dorigny, obrazy Fontebasso) i rzeźbiarskie (rzeźby Torettiego). Mieści się tutaj również wystawa karet i powozów.

Obecnie Willa Manin pełni głównie funkcję muzeum. Można tam zobaczyć kolekcję broni lub też słynny pokój Napoleona, w którym Bonaparte spędził noc przed podpisaniem Traktatu z Campoformio. Oprócz stałej wystawy, willa gości równiez wystawy czasowe (dotychczas najsłynniejsze były poswięcone Tiepolo, Sebastiano Ricci czy Kandinsky'emu) i koncerty.Villa Manin pełni także funkcję Centrum Sztuki Współczesnej, w którym mogliśmy zwiedzić wystawę poświęconą sztuce fulianskiej "Arte contemporanea in Friuli Venezia Giulia 1961-2011". Wystawione zostały prace najlepszych artystów regionu, ale też regionów sąsiednich. Można było oglądać dzieła takich artystów jak np. Dino Basaldella, Kandyd Grassi, DeVette i wielu innych, które przez minione 50 lat byly wystawiane podczas siedemset trzydziestu wystaw organizowanych przez Centrum Sztuki Współczesnej.

Jeśli będziecie w okolicy, zajrzyjcie w to miejsce. Choć nie jest to pierwsza destynacja we Włoszech, nie pożałujecie!

11.10.14 La stampa w szerszym tego słowa znaczeniu:)

2011-10-14T18:39:00.000+02:00

Pewnie zauważyliście, że wróciliśmy do Paryża. Tu tempo życia jest tak szybkie, że nie nadążamy z codziennymi obowiązkami i niestety nie mamy już tyle czasu na pisanie bloga co kiedyś. Do Włoch wracamy jednak myślami niemal codziennie i staramy się podtrzymywac kontakt z tym krajem. Robimy to m.in. poprzez media, szczególnie internetowe wydania gazet. Jest to dobre rozwiazanie dla wszystkich, którzy chcą być na bieżąco z tym, co się dzieje we Włoszech, a także dla tych, którzy nie mają na codzień kontaktu z włoskim, ale bardzo chcą tego języka nie zapomnieć.

Dlatego proponujemy wam dzisiaj wykaz najważniejszych włoskich tytułów prasowych wraz z linkiem do strony i krótką notką, dzięki której łatwiej zrozumieć politykę redakcyjną danej gazety. We Włoszech wybór prasy jest bardzo szeroki. Włosi czytają dzienniki ogólnokrajowe, ale także te lokalne, dotyczące ich miast i tego, co się dzieje na bliskim im terytorium. Istnieją dzienniki poszczególnych opcji politycznych i światopoglądowych, a także te tematyczne, sportowe lub ekonomiczne. Czytelnictwo gazet jest ciągle jeszcze we Włoszech rozpowszechnione i widok Włocha kartkującego gazetę nad filiżanką espresso nie jest rzadkością.

źródło:www.iljester.it

Oto najważniejsze włoskie dzienniki:

Corriere della Sera (jeden z najważniejszych dzienników, wydawany w Mediolanie)

La Repubblica (dziennik centro-lewicowy z Rzymu, także jeden z najważniejszych)

Il Sole 24 Ore (główny dziennik ekonomiczny)

Il Messaggero (główny dziennik Rzymu)

La Stampa (dziennik z Turynu, czytany w całym kraju)

Il Mattino (dziennik z Neapolu)

Il Gazzettino (dziennik z Neapolu)

Avvenire (dziennik katolicki wydawany przez włoski Episkopat)

Il Giornale (prawicowy dziennik bliski Berlusconiemu.

Tu czas na anegdotkę. Nasz znajomy "podziwia" Berlusconiego za umiejętny dobór nazw. Jego partia to do niedawna Forza Italia, co jest okrzykiem cisnącym sie na usta kibicom wspierającym włoską reprezentację. Jego dziennik to "Il Giornale" czyli ... dziennik. Wniosek: każdy kto czyta dziennik i kibicuje włoskiej drużynie poniekąt wspiera Il Cavaliere;))

Il Tempo (dziennik centroprawicowy, Rzym)

Il Manifesto (dziennik komunistyczny)

La Padania (dziennik Ligi Północy)

La Gazzetta dello Sport (dla wielbicieli sportu)

Porównanie jak dana informacja jest potraktowana w różnych gazetach jest bardzo ciekawym ćwiczeniem i pozwala lepiej zrozumieć dzisiejszą Italię. Weźmy dzisiejsze wotum zaufania dla Berlusconiego. Corriere della Sera pisze: "Il Governo regge ancora. Berlusconi ha la fiducia con 316 si" czyli "Rząd ciągle jeszcze króluje. Berlusconi zdobył wotum zaufania wiekszoscia 316 głosów". Warto zwrócić uwagę na nieco ironiczne "jeszcze", na które nie pozwolił sobie bliski Berlusconiemu "Il Giornale". Ta sama informacja zostala w "Il Giornale" skomentowana tak: "Fallito l'agguato della sinistra. Il governo ha la fiducia. 316 si." czyli "Zasadzka lewicy się nie powiodła. Rzad ma wotum zaufania. 316 tak". Nie ma tu mowy o samym Berlusconim, a o rządzie, wyraźnie atakowana jest lewica, a wniosek o wotum nieufnosci nazywany zasadzka. Niby o tym samym, a jakże inaczej;)

Jaka jest wasza ulubiona włoska gazeta?

Macie swoje sposoby na szlifowanie włoskiego na odległość?

11.10.06 Strajk Wikipedii

2011-10-06T09:54:00.002+02:00

Jeżeli w ostatnich dniach chcieliście wejść na stronę włoskiej Wikipedii to już wiecie, że to niemożliwe. Od 4 października włoska Wikipedia strajkuje. Na stronie znajdziecie tylko otwarty list podpisany "Użytkownicy Wikipedii" przeciwko projektowi ustawy, który jest obecnie dyskutowany we włoskim parlamencie. Chodzi o legge bavaglio, które, jeżeli wejdzie w życie, będzie wymagać od wszystkich stron internetowych i blogów skorygowania w ciągu 48 godzin zamieszczonych treści, które ktoś uzna szkodliwe dla jego wizerunku. Istotny detal: nie chodzi tu o treści rzeczywiście obraźliwe (o czym mógłby zadecydować np. sąd), tylko o treści uznawane przez wnioskodawcę za szkodliwe dla jego wizerunku.

W liście opublikowanym na włoskiej Wikipedii przypomina się, że internetowa encyklopedia to projekt kolektywny, tworzony wspólnie przez użytkowników, a więc nie istnieje żadna "redakcja", która mogłaby w ciągu przepisowych 48 godzin reagować na wniosek urażonych osób. Nie oznacza to jednak, ze treści publikowane na Wikipedii nie są w żaden sposób ani przez nikogo kontrolowane. W pracach naukowych na temat Wikipedii podkreśla się rolę dyskusji nad publikowanymi artykułami, konieczność cytowania źródeł, z których pochodzą publikowane informacje czy rolę tzw. "strażaków" czyli doświadczonych wikipedystów, którzy dzięki dotychczasowym publikacjom i uznaniem z nimi związanym pełnia funkcję rozjemców w kwestiach spornych dotyczących publikacji. Akuratność informacji z Wikipedii jest w tym momencie sprawą drugorzędną, bo korzystając z jakichkolwiek źródeł warto zawsze potwierdzić znalezione informacje. Chodzi raczej o wolność słowa, szczególnie w internecie, który umożliwia publikacje informacji, które w tradycyjnych mediach nie mają siły przebicia.

Protest włoskich Wikipedystów wsparli użytkownicy Facebooka. Stronę poświęconą strajkowi lubi już prawie 300 000 osób, w tym nasza koleżanka, od której dowiedzieliśmy się o całej sprawie.

Na 12 października planowana jest manifestacja przed Palazzo Montecitorio, siedzibą włoskiej Izby Deputowanych.

11.09.27 O tym dlaczego kopciuszkowe warzywo wylądowało na naszym stole

2011-09-27T15:29:00.000+02:00

Mało znana w Polsce (przynajmniej takie odnosimy wrażenie), króluje na włoskich stołach. Mi do niedawna kojarzyła głównie z baśnią o Kopciuszku, i to bynajmniej nie z jej happy endem, ale z dziwnymi pracami, które Kopciuszkowi zlecały złe siostry i macocha. Mowa o soczewicy, czyli lenticchie, na którą już od jakiegoś czasu z ciekawością spoglądaliśmy w sklepach, ale którą odkładaliśmy na półkę, bo nie mieliśmy pojęcia co z nią zrobić. Po naszym pobycie we Włoszech soczewica ciągle stoi na półce, tyle że już nie tej sklepowej, a naszej własnej, kuchennej. Nauczyliśmy się od Włochów jeść soczewicę dość często. W Italii najważniejszą okazją ku temu jest Sylwester, bo lenticchie symbolizują wówczas bogactwo w nowym roku. Jeśli wiec brakuje wam pieniędzy to nie martwcie się, 31 grudnia juz blisko, teraz juz znacie sposób na fortunę;)

Dziś podzielimy się z wami tym, co usłyszeliśmy od różnych casalinghe (gospodyń domowych), które spotkalismy na włoskiej drodze.

Na początek kilka ciekawostek wyczytanych z wycinka gazety znalezionego w książce kucharskiej własnej roboty naszej znajomej z Gemony Franki. Nazwa soczewicy ma podkreślać podobieństwo warzywa do małych soczewek. Jest to najstarsze warzywo jadane przez człowieka, ślady obecności soczewicy sięgają 5500 lat przed naszą erą. Znaleziono je także w egipskich grobowcach sprzed 4 tysięcy lat. Wspomina się o nich też w Biblii, wiec jak widzicie warzywo to sędziwe i szanowane:)

Jak sie dowiedzieliśmy, we Włoszech uprawia się dwa rodzaje soczewicy: zielona w Altamura i czerwona we Fucino.

Włoszki bardzo chwalą lenticchie. Soczewica jest ich zdaniem nie tylko smacznym contorno czyli dodatkiem do głównego dania i z powodzeniem może zastąpić ziemniaki czy ryż, ale i źródłem protein porównywalnym do mięsa. Wpływa też doskonale na obniżenie cholesterolu.

Przygotowanie soczewicy nie jest skomplikowane, jedynie nieco czasochłonne. Przed gotowaniem trzeba soczewice namoczyć przez około 6-7 godzin, a po odlaniu wody i kilkakrotnym przepłukaniu, gotować od 20 minut do godziny. Najdłużej gotuje się soczewica zielona. My do soczewicy lubimy dodawać pomidory, ale trzeba pamiętać, żeby zrobić to dopiero pod koniec gotowania, inaczej cały proces bardzo sie wydłuża.

Nasz przepis jest bardzo prosty. Wymoczoną i odcedzoną soczewice gotujemy z dodatkiem natki pietruszki. Po około 30 minutach dodajemy podsmażone na oliwie cebulkę, marchewkę i seler oraz przecier pomidorowy. Gotujemy na wolnym ogniu kolejnych kilka minut i podajemy z miesem i surówka. Naszym zdaniem pycha! A jeszcze jak sobie człowiek pomyśli, że nie dość, że dobre, to jeszcze i zdrowe... Czy wy też przekonaliście się kiedyś za sprawą innej kultury do jedzenia czegoś, co dawniej wydawało wam się dziwne i nieatrakcyjne?

11.09.18 "Io non ho paura" czyli arcydzieło o odwadze

2011-09-18T19:40:00.000+02:00

Podczas wakacji obejrzeliśmy sporo włoskich filmów, co po części było związane z kursem kina włoskiego, na który chodziliśmy w ramach LabOnline. Na kursie mieliśmy okazję zobaczyć włoskie kino w nieco szerszej, historycznej perspektywie. Dowiedzieliśmy sie np., że współczesne włoskie kino opiera się na dwóch filarach: cinepanettone i cinema d'autore. Pierwszy rodzaj to niskobudżetowe komedie, które powstają w rekordowo krótkim czasie, wychodzą w kinach w okresie Bożego Narodzenia i tuż po nim znikają z dużego ekranu. Drugi typ filmów to filmy autorskie, a więc kreacje artystyczne dużo ambitniejsze, które zostawiają po sobie ślad na dużo dłużej.

W nas podczas tych wakacji zostawił ślad przede wszystkim film "Io non ho paura" (Nie boję się) Gabriela Salvatoresa z 2003 roku na podstawie powieści Niccolo Ammaniti pod tym samym tytułem. Trzymająca w napięciu akcja, przepiękne zdjęcia i muzyka, znakomita gra aktorska i świetnie nakreślony portret małej wiejskiej społeczności gdzieś w południowych Włoszech to garść powodów, dla których ten film trzeba obejrzeć.

Akcja rozgrywa się w 1978 roku w małej wiosce w Bazylikacie podczas bardzo gorącego lata. Dusząca siła panującego upału jest w filmie znakomicie oddana. Powietrze zdaje się drżeć od gorąca, po plecach matki głównego bohatera spływa stróżka potu podczas obierania ziemniaków, upał nie pozwala zasnąć i potęguje poczucie beznadziei towarzyszące mieszkańcom wioski, gdzie panuje bieda, a dzieci bawią się same w opuszczonych domach. Pozbawione dobrych wzorców, szybko uczą się agresji, krętactwa i okrucieństwa.

Plakat filmu

To właśnie podczas zabawy w opuszczonym budynku główny boharter, 10letni Michele znajduje ukryty właz do piwnicy, a w niej swojego rówieśnika Filippo. Dlaczego dziecko znajduje się w piwnicy? Kto je tam przetrzymuje? Kim jest? Chcąc znaleźć odpowiedzi na te pytania Michele będzie musiał szybko dorosnąć, zdecydować, co jest dla niego ważne i wybrać między lojalnością wobec rodziny a sprawiedliwością. Więcej fabuły nie zdradzę, bo jest to w pewnym sensie film kryminalny:)

Atutem filmu są zdjęcia. Dobór kolorow podkreśla piękno pejzaży południowych Włoch, ale też świetnie oddaje porę roku, w której rozgrywa się akcja. Jest tak słonecznie, że wszystko aż nabrzmiewa kolorami; trudno byłoby sobie wyobrazic bardziej złote łany zbóż i bardziej niebieskie niebo. Te zdjecia i przepiękna muzyka, a także dobiegajace odgłosy np. pochukiwania sowy budują napięcie. Ciekawe jest także zakończenie, które często krytykowano jako mało realistyczne czy banalne. Moim zdaniem jest ono celowo odrealnione i stawia widzowi bardzo wiele pytań. Film oglada sie z zapartym tchem!

Okładka książki

Jadę w tym tygodniu do Warszawy, gdzie, o ile dobrze pamietamy, na jednej z półek czeka na mnie wersja książkowa tej opowieści. Już się nie mogę doczekać jak wezmę ja w swoje ręce. Dam znać, czy jest równie dobra jak arcydzieło Salvatoresa.

11.09.11 Mozaik czar

2011-09-11T20:46:00.000+02:00

Niedługo zacznie się rok akademicki (podobno w tym roku jakoś wcześniej ze względu na Euro…), ale na pewno jeszcze są wśród Was tacy, którzy nie maja pomysłu na to, co z tym rokiem zrobić. Dlatego właśnie na temat pierwszego powakacyjnego posta wybralismy wspomnienie Spilimbergo – mało znanego włoskiego miasteczka, które poza tym, ze jest urocze samo w sobie, jest przede wszystkim la città del Mosaico…

Fakt, nie ciężko było nas zauroczyć, bo jak zwykle mieliśmy trochę szczęścia i przez przypadek trafiliśmy do Spilimbergo 15 sierpnia, kiedy odbywa się najważniejszy festiwal tego miasteczka – la Rievocazione storica della Macia.

Podczas festiwalu portyki w całym mieście zamieniają się w kramy z lokalnym rzemiosłem i karczmy ze specjałami według średniowiecznych receptur. Celem festynu jest przywrócenie na lokalne ulice reprezentantów wszystkich stanów społeczeństwa średniowiecznego Spilimbergo jak również śpiewaków i ulicznych artystów.

16 sierpnia odbywa się tradycyjny corteo storico. Mieszkańcy dokładają wszelkich starań w organizacji festiwalu, nam jednak sam festiwal średniowieczny (gdyby ktoś właśnie w tym celu chciał wybrać się do Miasta Mazaik) bardziej podobał się w Gemonie del Friuli, ponieważ architektura Gemony sprawia, ze jest on dużo bardziej kameralny i poczuc się na nim można rzeczywiście jak w średniowieczu.

Spilimbergo jest jednym z najładniejszych miasteczek Równiny Friulskiej, najważniejszą role odegrało w Średniowieczu i w Renesansie i te właśnie czasy wspomina się podczas ludowych festynów. W centrum miasteczka zachował się średniowieczny układ ulic, kilka budynków których fasady zdobione są pięknymi mozaikami, ale uwagę przykuwa przede wszystkim bardzo ciekawe architektonicznie XIII-wieczne Duomo, którego wspaniale zachowane wnętrze zachwyca całkowicie, praktycznie nie widać, ze katedra ucierpiała podczas trzęsienia ziemi z 1976 r.

Poza słynnym festiwalem i ciekawym centrum, Spilimbergo znane jest jednak także na całym swiecie dzięki prestiżowej szkole mozaiki z Friuli. Trafiliśmy tam trochę przez przypadek – wiedzieliśmy o tym, ze szkoła istnieje i z miłości do mozaik rzymskich i z Rawenny postanowiliśmy ja chociaż zobaczyć.

Okazało się jednak, ze pomimo państwowego święta można było wejść do środka, co więcej: zobaczyć aule, w których odbywają się zajęcia, zasiąść w ławce, obejrzeć spokojnie wszystkie przybory i materiały. Na korytarzach szkoły można obejrzeć stałą wystawę, na której zaprezentowane są prace uczniów. Jak sie przekonalismy, mozaiki to rodzaj sztuki, który ciągle się rozwija! Wystawa zachwycała bogactwem barw, materiałów, form i pomysłów na przedstawienie bardzo szerokiej tematyki dziel: od sakralnej po bardzo nowoczesna.

Mniej standardowa forma zwiedzania Spilimbergo jest tez przejażdżka na rowerach, które można wypożyczyć bezpłatnie w Ufficio Informazioni e Accoglienza Turistica za kaucja 10 euro. Czyżby mozaiki nie były jedynym łącznikiem miedzy Spilimbergo i Rawenna? Tam tez mozna bezplatnie jezdzic miedzy wszystkimi kosciolami rowerami bezplatnie wypozyczanymi przez informacje turystyczna.

Spilimbergo oferuje wiele nie tylko w sierpniu. W lipcu odbywa się tam międzynarodowy festiwal muzyki etnicznej i nowych brzmień „Folkest”, na przełomie lata i jesieni zobaczyć można bardzo dużo wystaw fotograficznych w ramach festiwalu „Spilimbergo fotografia” a w październiku festiwal lokalnego folkloru i specjałów kulinarnych „Rivivono antichi Sapori”. To kiedy sie wybieracie? Ja prawie na pewno wroce tam, zeby zdobyc dyplom mozaisty...

A jak Wasze wakacje? Zawitaliscie gdzies do Wloch? Moze ktos dal sie namowic na Piemont? :)

11.09.07 Koniec... a raczej początek!

2011-09-07T17:32:00.001+02:00

Nasi Drodzy Czytelnicy!

Dlugo nas ostatnio nie bylo, ale kazdy ma prawo do wakacji :) Posileni promieniami slonca Hiszpanii wrocilismy juz do Paryza, gdzie wlasnie sie instalujemy w nowym mieszkaniu....

Nasz "Rok we Wloszech" dobiegl juz ostatecznie konca... Byl to absolutnie genialny i niezapomniany rok przygod, wielu wrazen i inicjatyw. Jedna z nich byl wlasnie ten blog, ktory cieszyl sie duzym powodzeniem, co sprawilo nam ogromna przyjemnosc.

Wracamy z Wloch przez Rzym, Turyn i Mediolan z dwoch kursow jezykowych oraz niespodziewanej mozliwosci niezlego poznania kolejnego regionu Wloch - Friuli Venezia Giulia. Wlochy pozostawily w nas duzo ziaren, ktore musza wykielkowac i postanowilismy z tego powodu nie konczyc naszego bloga po tym roku. Zgromadzilismy tyle informacji turystycznych, krajoznawczych, kulturalnych i jezykowych, ze postanowilismy tylko przeksztalcic bloga w nowy serwis - poswiecony wlasnie kulturze, jezykowi i poznawaniu Wloch. Nazwa pozostaje ta sama, ale informacje beda juz troche mniej reporterskie, postaramy sie miec wiekszy dystans w przekazywaniu ich.

Mamy nadzieje, ze pozostaniecie z nami? Ze bedziecie tu dalej zagladac? Co wiecej, ze powiecie o naszej inicjatywie Waszym znajomym italofilom i zachecicie ich do dolaczenia do grona naszych czytelnikow! Odwiedzajcie nas, pametajcie, ze bloga mozecie tez "obserwowac" logujac sie po prawej stronie. Mamy nadzieje na konfrontacje informacji o Italii, wymiane wskazowek, rad, autorow, destynacji... Jednym slowem idziemy AVANTI!

Do szybkiego napisania!

11.08.09 Gemoński wehikuł czasu

2011-08-09T11:06:00.001+02:00

W sierpniu w Gemonie odbywa się festiwal magii i tradycji średniowiecznych Tempus est jocundum. Jest to chyba najlepszy czas, żeby odwiedzić Gemone.

Jako że jest to najbardziej deszczowe miasto Włoch, (często to nawet nie deszcz a ulewa), najlepiej nastawcie się na deszczowa pogodę i zajedźcie tu na weekend podczas festiwalu. Jeśli akurat wyjdzie słońce będzie to miła niespodzianka, jeśli będzie padać, spędzicie tu tylko część wakacji a złą pogodę zrekompensuje Wam panująca tu podczas festiwalu niesamowita atmosfera.

Centro storico Gemony – il borgo antico zamienia się wtedy w średniowieczne miasteczko, po którym wśród średniowiecznych karczm i kramów przechadzają się mieszczanie, szlachcice i zwykli mieszkańcy Gemony.

Możecie przekąsić typowe friulskie dania i ciasta inspirowane średniowiecznymi recepturami oraz skosztować pysznego friulskiego Tokaja, Merlot czy Cabernet, specjalnością jest też vin brûlé, rodzaj winnego grzańca podawanego jednak w sierpniu na zimno.

Nie obowiazuje tu jednak wtedy euro – europejska walute trzeba wymienić w skarbcu na dukaty, srebrniki i miedziaki. Wino pije się w specjalnych czarach, które trzeba wynająć zostawiając w zastaw 1 euro. Wizytę w tawernie umilą wam na pewno uliczni muzykanci, którzy często tam zaglądają i za dzban wina przygrywają gosciom do tańca.

Festiwal trwa kilka dni, ale najważniejsze z nich są 3: piątek, sobota i niedziela. Średniowieczny wieczór otwiera kolorowy pochód postaci w średniowiecznych strojach: szlachty, sybilli, cyganek, połykaczy ognia, rycerzy...

Korowód idzie przez centro storico w rytm tamburów i zatrzymuje się przed Duomo (katedra) (mozecie tez ogladac je na webcam o roznych porach dnia), gdzie można zobaczyć wspaniały pokaz sztucznych ogni. Zobaczcie kilka zdjec z tego wspanialego spektaklu:

Potem zaczyna się festa. Na każdym rogu ulicy można obejrzeć a to spektakl, a to pokaz średniowiecznych tortur, a to znowu połykaczy ognia. Wszyscy bawią się do białego rana, aby kolejnego wieczoru wrócić do centro storico i wszystko powtórzyć.

Z okazji festiwalu organizowane jest też zwiedzanie Gemony z przewodnikiem (skorzystaliśmy, ale o tym w nastepnym odcinku) i kramy ze średniowiecznymi artykułami. Można kupic wianki, miecze, biżuterie, drewniane naczynia, stołki... Czego dusza zapragnie.

Festiwal średniowieczny w Gemonie jest przygotowywany przez wiele różnych stowarzyszeń we współpracy z władzami miasta. Wszystko jest dopięte na ostatni guzik i bardzo dobrze przemyślane. Nastepny juz za rok, zapiszcie go sobie w kalendarzu!

11.08.08 Bohater i mafia

2011-08-08T11:08:00.000+02:00

Jednym z gości Labu, których mieliśmy przyjemność spotkać był Nicola Gratteri, jeden z najbardziej znanych prokuratorów walczących z mafią.

Nicola Gratteri jest prokuratorem z Reggio Calabria zaangażowanym w walkę przeciwko kalabryjskiej przestępczości zorganizowanej, znanej jako kalabryjska mafia 'Ndrangheta. Od kwietnia 1989 roku żyje pod całodobową ochrona policji, ponieważ mafia wydała na niego wyrok śmierci.

Spotkanie z nim, w jakim mogliśmy uczestniczyć w Gemonie pozwoliło nam nie tylko zgłębić tajniki mafii, ale także namacalnie poczuć co oznacza decyzja bezpośredniej walki z włoską przestępczością. Ruch w Gemonie został zamknięty na cale popołudnie, sala w której odbyło się spotkanie była strzeżona przez 10 policjantów. Doprowadził do skazania wielu przestepców, także swoich kolegow z klasy, bo tak jak 'ndrangheta – mafia, z która walczy, pochodzi z Calabrii.

Podczas spotkania powiedział, że mieszka 7 km od morza, ale nie chodzi na plażę, żeby nie narażać na niebezpieczeństwo innych ludzi. Ochroniarze i carabinieri byli więc rzecz jasna obecni na spotkaniu w Gemonie del Friuli i nie opuszczali Gratteri na krok nawet podczas kolacji, którą przygotowali mieszkańcy Gemony.

Gratteri opowiadał o najbardziej wpływowej włoskiej mafii – 'ndrandreta z Calabrii. Ta organizacja przestępcza powstała wraz ze zjednoczeniem Włoch, w XIX wieku i opiera się na silnych więziach rodzinnych. W związku z tym policji bardzo trudno jest znaleźćc informatorow, bo nikt nie chce zeznawac przeciwko swoim krewnym. 'Ndrangheta jest obecnie najsilniejsza, bo kontroluje przemyt narkotykow z Kolumbi do Wloch, ale także do innych krajów europejskich. Gratteri narzekał na brak jednolitych rozwiazań antymafijnych w Europie i niska świadomość problemu w innych krajach Unii, które są przeświadczone, że problem ich nie dotyczy, a tak naprawde mafia już od dawna działa na ich terytorium.

Gratteri podkreślił, że pod względem prawodawstwa atymafijnego Włochy wyprzedzają jakikolwiek kraj na świecie, jednak zważywszy na skalę tego problemu we Włoszech system nie jest do końca wydajny. Zdaniem prokuratora potrzeba radykalnej reformy włoskiego wymiaru sprawiedliwości, przede wszystkim oszczedności finansowych poprzez likwidację małych i niepotrzebnych lokalnych sądów czy przez informatyzację, która pozwoli wysyłać dokumenty poczta elektroniczna zamiast dostarczać je w wersji papierowej do rąk własnych pokonując setki kilometrów.

We Włoszech, przynajmniej tych północnych, o mafii mówi się wprost. Zawsze bawi nas, gdy jakiś Włoch zadaje nam pytania «na znajomość Włoch » i każe wymieniać nazwy organizacji przestępczych z różnych regionów. Fenomen mafii jest tak naprawdę odpowiedzią na slabość państwa włoskiego. Tam, gdzie państwo jest nieudolne, zdominowane przez biurokrację, pewne rzeczy załatwić może mafia, tak jak można to przeczytać/zobaczyć w « Ojcu chrzestnym ».

Spotkanie z Gratterim przyciagnęło tłumy, nie tylko uczestników Labu, ale też mieszkanców Gemony. Dla wielu jest bohaterem, który, jak sam mówi, codziennie wypełnia swoją misję: społeczną, cywilną i etyczną.

11.08.05 Gnocchi connecting people!

2011-08-05T18:14:00.000+02:00

Trochę zmęczeni stołówką Labu, na której codziennie serwowana jest pasta (makaron) i ryż (bo jak inaczej wyobrazić sobie włoskie primo czyli pierwsze danie!), zatęsknilismy za gotowaniem. Kiedy więc Franka zaproponowała nam wspólną kolację i zapowiedziała, że zrobi prawdziwe domowe gnocchi (a nie takie, które znamy z supermarketowych paczek) zgodziliśmy się bez namysłu. Chcieliśmy się czegoś nowego nauczyć, poznać nowy włoski przepis.

Kiedy jednak zakasałam rękawy i pod okiem Franki zaczęłam wysypywać na stolnicę kolejne składniki, okazało się, że włoskie gnocchi to nic innego jak polskie kopytka! Najdziwniejsze jest to, że nigdy wcześniej nam to nie przyszło do głowy. A to dlatego, że diabeł tkwi w szczegółach, w tym przypadku w formie i w sposobie podawania. Gnocchi są dużo delikatniejsze, a kopytka wydają sie sycić szybiej. Pomimo identycznego przepisu naprawdę czuć różnicę.

Przepis jest dokładnie ten sam, jedyna różnica polega na tym, że gnocchi sa malutkie i mają dziurkę na sos, którą się wykrawa za pomocą tarki. Sekret udanych gnocchów tkwi w czerwonych ziemniakach, tych bogatych w mąkę, których się używa. W efekcie ugotowalismy z Franką trochę gnocchów i trochę kopytek.

I gnocchi i kopytka zjedliśmy po włosku, z sosem ragù przygotowanym przez Franke. Dziwiła się, słuchając że w Polsce podaje się kopytka z duszonym mięsem w sosie własnym albo smażone, z maggie. Kolacja była pyszna!

11.08.03 Pozytywna energia dei Gemonesi

2011-08-03T21:52:00.005+02:00

Jak już pisaliśmy jesteśmy teraz w Gemonie del Friuli, małej miejscowości w północno-wschodnich Włoszech i jesteśmy z dnia na dzień coraz bardziej pod wrażeniem energii, która rozpiera jej mieszkańców. Wszyscy są bardzo poważnie zaangażowani w sortowanie śmieci (każdy ma specjalny kalendarz z datami wywózki immondizzi poszczególnego typu), w Gemonie działa sporo stowarzyszeń, Uniwersytet Trzeciego Wieku, a mieszkańcy nie czekając na działania administracji sami porządkują tereny przy zniszczonym przez trzęsienie ziemi zamku.

O większości akcji wiemy, bo jest w nie zaangażowana nasza gospodyni Franca, która nie dalej jak w poniedziałek zaprosiła nas na przedstawienie, oczywiscie ze swoim udziałem. Zobaczcie nasza Franke w akcji:

Poszliśmy na nie głównie z ogromnej sympatii do Franci, wyszliśmy z wiarą w ludzi i małe społeczności. Przedstawienie zorganizowało gemonskie stowarzyszenie historyczno-archeologiczno-kulturalne Ostermann, które znalazło w średniowiecznych, spisanych po łacinie archiwach miasta akta z procesu pewnej Margherity skazanej w połowie XV wieku na chłostę i banicję za rzekome czary.

Spektakl miał miejsce pod wspomnianym zamkiem, który góruje nad Gemoną, co pozwoliło zbudować niepowtarzalną atmosferę. Pięciu lokalnych aktorów (w tym nasza Franca) bardzo sugestywnie z podziałem na role czytało akta sprawy, ilustrowane niemymi scenami teatralnymi z udziałem Margherity i tajemniczego mnicha.

Byliśmy zaskoczeni profesjonalizmem tak lokalnych aktorów (żaden z nich rzecz jasna aktorem nie jest), jak i scenografii, doboru muzyki czy choćby nagłośnienia.

Poza tym historię Margherity skomentowała rozlegle historyczka badająca rolę kobiet w średniowiecznym społeczeństwie Wenecji Julijskiej, co było bardzo pomocne w zrozumieniu spektaklum Dowiedzieliśmy się wielu bardzo ciekawych rzeczy o Gemonie XV-wiecznej. Pasjonujące!

Na spektakl przyszło jakieś 200 osób, wiec można go uznać za ogromny sukces. Tekst był recytowany po włosku z małym wyjątkiem zaklęć Margherity, które czytano w dialekcie. Tworzyło to ciekawy kontrast i nadawało całości autentycznego wyrazu. Nauczyliśmy się, że w małym miasteczku gdzieś w górach nie musi wiać nudą.

Jeśli jego mieszkancy mają w sobie trochę energii i kreatywności, chcą lepiej poznać miejsce, z którego się wywodzą, to na nude nie ma ani trochę miejsca. Tak więc jeśli traficie w wakacje do takiego miasteczka gdzie na pozór nic nie ma, rozejrzyjcie się wokół siebie, popytajcie ludzi: może okaże się, że organizowane są ciekawe wydarzenia kulturalne na skalę lokalną, które szkoda by było przegapić. I na koniec Franka ponownie. pssst! Juz niedlugo wywiad z Franka o Friuli Wenecji Julijskiej! Franka jest absolutnie przebojowa, zobaczycie sami!

Ciekawskich wakacji!

11.07.30 Klucz do zjednoczenia Italii??

2011-07-30T11:03:00.001+02:00

Dzisiaj proponujemy mala dawke humoru na weekend. Friuli Venezia Giulia jest obok Neapolu i Sycylii regionem, w ktorym najbardziej uzywa sie dialektu. Jako ze spotykamy sie tu nie tylko z friuliano, ale takze innymi dialektami: Emiglii Romanii, Rzymu, Lombardii, proponujemy Wam krotkie video Enrico Brignano - aktora i kabareciarza z Lazio. Jednym z jego najbardziej znanych talentow jest umiejetnosc nasladowania wszystkich dialektow Wloch - od Poludnia po Polnoc. Moze to jest wlasnie klucz do zjednoczenia Wloch?? Zobaczcie sami:

Jesli Wam sie podobalo zapraszamy na strone internetowa komika.

11.07. 25 Laboratorio czas zaczac!

2011-07-25T08:31:00.000+02:00

Za nami już trzy pierwsze dni LabOnline. Na razie jest to głównie zapoznawanie się z tym, co czekać nas tu będzie przez najbliższe trzy tygodnie... A okazuje się, że nudzić się nie będziemy....

Laboratorio Internazionale della Comunicazione zwane po prostu Lab, to kurs języka włoskiego dla cudzoziemców organizowany od 63r. Założony przez Bruno DeMarchi nie stawia sobie za cel tylko nauki języka ale także uczenie kultury, poprzez zajęcia z literatury, filmu, historii, teatru i sztuki. W tegorocznej edycji uczestniczy 97 os. Z 32 krajów z całego świata. O Lab możecie przeczytać także krótką relacje na stronie gazety lokalnej Messaggero del Veneto. Kursanci zakwaterowania są u rodzin Gemony, gdzie ma miejsce kurs, lub w casa dello studente – lokalnym akademiku. My wybraliśmy oczywiście rodzinę i trafiliśmy do przesympatycznej Franca, która traktuje nas jak swoja rodzinę. Piszemy o niej, bo będziecie mieli prawdopodobnie okazje poznać ja lepiej – mamy nadzieje ze zgodzi się udzielić nam wywiadu do naszego cyklu zjednoczeniowego na temat regionu Friuli Venezia Giulia.

W programie tegorocznym :

- kurs językowy (juhu! dostaliśmy się na najwyższy poziom do tzw. gruppo d'eccelenza, nasz profesor wygląda i przypomina też z zachowania Woodiego Allena, stara się udowodnić nam że Włochy są starzejącym się krajem w prostej linii do zapaści kulturalnej, ekonomicznej i tożsamościowej i uparcie pyta co my w tych Włoszech widzimy... ;) Poznajemy masę nowego słownictwa, dziś o dziwo dominowało to związane z korupcją.

- wykłady z literatury, historii zjednoczenia Włoch oraz do wyboru sztuki lub kina, my wybraliśmy kino.

- botteghe (warsztaty do wyboru, wybraliśmy djembé).

W piątek wieczorem odbyła się uroczystość wręczania nagród Gamajun. Nagroda przyznawana jest od 90r. osobie, która wyróżnia się na tle komunikacji i budowania pokoju.

Tutaj możecie zobaczyć ciekawie zmontowane video, na którym wspomina się wszystkich laureatów nagrody:

W tym roku wyróżniono Wspólnotę Sant’Egidio. Jest to swiecka organizacja zrzeszająca 60 tys. Wolontariuszy na całym świecie w 73 krajach, założona na rzymskim Trastevere przez Andra Riccardi w 1968r., która kieruje się w swoich działaniach Ewangelia i etyka chrześcijańską.

Wspólnota pomaga najbiedniejszym oraz wyróżnia się w działaniach dyplomatycznych przyczyniając się do rozwiazywania konfliktów tam, gdzie porozumienie wydaje się nieosiągalne. Jednym z najważniejszych osiągnieć Wspólnoty było ustanowienie pokoju w Mozambiku. Tutaj możecie przeczytać artykuł z Messaggero, w którym opisana została ceremonia. Na poniższym filmiku możecie zobaczyć krótką relacje z obrad komisji, która przyznaje nagrodę:

Nagrodę w imieniu wspólnoty odebrał biskup Terni, Monsignor Paglia. Jest on jej duchowym przewodnikiem.

Odbierając nagrodę podkreślił radość z tego, ze po raz pierwszy wyróżniono projekt kolektywny zwłaszcza w czasach, gdy promuje się przede wszystkim indywidualizm. Jako uczestnicy Lab mieliśmy przyjemność uczestniczyć w wewnętrznym spotkaniu z Monsignorem, który jak się okazało mieszka w naszym ulubionym Turynie!

11.07.22 Z Zachodu na Wschod

2011-07-22T00:00:00.002+02:00

Nasz Rok We Wloszech powoli dobiega konca....

Po bardzo udanym Erasmusie w Piemoncie i naszym ulubionym Turynie, z miesieczna przerwa na pobyt w Rzymie, eccoci w Gemonie w regionie Friuli Venezia Giulia.

W taki oto sposob przemierzylismy Wlochy w szerz. Tyle wrazen, tyle wspomnien... a Wlochy maja jeszcze ciagle tyle do zaoferowania!

Postanowilismy nie zmieniac nazwy bloga, bo ta bardzo dobrze sie przyjela, ale bloga bedziemy dalej kontynuowac. Przybierze on pewnie teraz bardziej forme refleksji nad Wlochami w ogole, stanie sie blogiem poswieconym podrozom do Italii, ale takze wloskiej kuchni, kulturze... Wracac tez bedziemy do naszych tegorocznych wspomnien i podrozy, bo pomimo intensywnych i usilnych staran, nie udalo sie nam jeszcze z Wami podzielic wszystkimi wojazami.

Liczymy wiec na Wasza obecnosc i kontynuowanie wspolnego odkrywania Italii!!

Teraz bierzemy udzial w Laboratorio internazionale della comunicazione. W sposob bardzo interesujacy zglebiamy tu wloska kulture, ale jak sami mozecie zobaczyc w informacjach, plan jest bardzo napiety! W wolnych chwilach postaramy sie jednak trzymac Was na biezaco. W najblizszych dniach zaplanowane jest zwiedzanie Wenecji i Triestu.

11.07.20 Lazio to nie tylko Rzym

2011-07-20T15:24:00.003+02:00

Dziś zagościmy na chwilę w Lazio, regionie, który jest trochę w cieniu swojej stolicy – Rzymu. Mówi się nawet, że Lazio bez Rzymu jest jak ciało bez głowy. Owszem, Rzym przyciąga turystów swoim bogactwem artystycznym, jednak Lazio ma także dużo do zaoferowania. Oddajmy głos pochodzącej z Lazio Simonie.

źródło. www.lebellezzeditalia.it

E&M: Co wedlug Ciebie odróżnia Lazio od innych regionów?

Lazio to bardzo różnorodny region pod względem ukształtowania terenu. Mamy tu tereny górzyste, pagorkowante, równiny no i rzecz jasna wybrzeże. Ta różnorodność na pewno wpłynęła na kształtowanie się ducha mieszkańców Lazio, ich charakteru. W odróżnieniu od innych regionów Włoch Lazio znajduje sie właściwie w centrum połwyspu. Kulturalnie na pewno i Laziali (po polsku chyba Latynowie) czują się ludem basenu Morza Śródziemnego i bliżej jest im do latynosów, np. Hiszpanów niż do narodów zza Alp czyli np. Francuzów. To można zauważyć bardzo łatwo, wystarczy spojrzeć na godziny posiłków. W Lazio jemy później niż mieszkańcy północnych Włoch, którzy mają zwyczaje zbliżone do francuskich. Jeśli chodzi o kulturę, to wszystko kręci się wokół Rzymu, od wystaw po festiwale. Jednak w regionie przez cały rok odbywają się różne festiwale folklorystyczne. Najbardziej znany jest ten październikowy w Castelli Romani (niedaleko Rzymu), który słynie z dobrego wina i typowego jedzenia. Moim zdaniem nie można generalizować, jeżeli chodzi o kulturę. Są tu np. tereny wiejskie, w których wciąż silne jest przywiazanie do wartosci takich jak ziema, natura, podczas gdy w miastach, a szczególnie w Rzymie, czuje się wpływy zagraniczne jak np. wyścig szczurów w pracy czy na studiach. Ale myslę, że jest to prawdziwe także dla innych regionów. Lazio było kolebką cywilizacji starożytnej, co wpłynęło na przywiązanie ludzi do tej kutury. Eksponaty archeologiczne i ruiny są obecne w życiu Latynów i na nie wpływają. W Lazio bardziej zwraca się uwagę na piękno artystyczne niż w innych regionach Włoch...

E&M: Jakie dania sa typowe dla Lazio?

Do jedzenia polecam bucatini all amatriciani czyli makaron podobny do spaghetti, tylko grubszy i « przedziurkowany », absolutny symbol regionu. Podawany jest z jednym z najsłynniejszych sosów pochodzącym z górzystej prowincji Rieti. Podstawą sosu są pomidory, ser pecorino i guanciale – suszony świnski policzek.

Pyszne sa także carciofi alla giudia, czyli karczochy po żydowsku, zachwycajace smakiem i aromatem. Tę potrawę wymyślili rzymscy żydzi, którzy jedli takie karczochy na koniec 24godzinnego postu zwiazanego ze swietem Kippur. Najlepsze serwowane sa w restauracjach o okolicach rzymskiego getta.

Kolejna typowa potrawa - saltimbocca alla romana przyrządzana z rozbitego płata cielęciny oraz szynki posypanych szałwią, a nastepnie zwijanych w rulon i obsmażanych z dodatkiem białego wina.

E&M: Gdzie absolutnie trzeba pojechać będąc w Lazio?

Będąc w Lazio koniecznie trzeba odwiedzić Rzym, stolicę regionu i zobaczyć jego niezliczone bogactwa artystyczne. Polecam też Ostię Anticę, gdzie można obejrzeć pozostałości po starożytnym rzymskim mieście portowym. Pojedźcie też do jednej z licznych nadmorskich miejscowosci (np. do Ostii). W następnej kolejności poleciłabym Viterbo, miasto sredniowieczne otoczone murami z XII wieku, którego najsłynniejszym zabytkiem jest Pałac Papieży z tego samego okresu. Warto też zwiedzić tereny Tusci, obfitujące w pozostałości po Etruskach . Piękne są też Jeziora Bracciano w górach Sabatini z gorącymi źródłami na brzegach i wulkaniczne Jezioro Albano.

E&M: Kto znany urodził się w Lazio?

Hmm.... Jedną ze znanych osob jest aktor i reżyser Alberto Sordi. Grał m.in. w filmach Felliniego « I vitteloni », « Lo sceicco bianco ». Ale jest też tysiąc innych:)

E&M: Jacy sa mieszkańcy Lazio? Co jest w dobrym tonie, gdy ktoś z tego regionu zaprasza nas do domu?

Nie jestem za generalizowaniem, jeśli chodzi o zachowanie, bo kończy się na rozmowie o stereotypach. Jednakże jeśli padło takie pytanie to powiem, że generalnie mówi się, że Latynowie są raczej otwartą populacją. Są ciepli, gościnni, mają poczucie humoru... Klasyczny przykład ludzi z basenu Morza Sródziemnego. No i dodatkowo Rzymianie są bardzo dumni ze swojej rzymskości.

11.07.18 Nie ma jak ładny widok z okna;)

2011-07-18T23:29:00.004+02:00

Nasz kilkudniowy powrót do Turynu obfitował w dobre włoskie filmy. Jako że po 9 miesiącach w tym mieście zwiedzilismy już niemal wszystko, zamiast na intensywne zwiedzanie postawilismy na intensywną pracę w Biblioteca Nazionale i na wieczory z X Muza.

Tym razem na naszym małym ekranie zagościł film « Finestra di fronte » tureckiego reżysera Ferzana Ozpeteka z 2003 roku. Film obsypany nagrodami Donatello, nazywanymi włoskimi Oscarami. O nowszym filmie tego reżysera, « Mine vaganti », mogliście przeczytać na naszym blogu tutaj. Obydwa filmy łączy wątek homoseksualny oraz pytanie o konieczność szanowania norm społecznych które dla « innych » często okazują się za ciasne.

Giovanna (znakomita Giovanna Mezzogiorno) jest mężatka z dwójka dzieci prowadzącą spokojne życie w Rzymie. Spokojne, ale też rutynowe, nie przynoszące już żadnej satysfakcji. Namiętność między nią a mężem dawno wygasła, praca księgowej ją nuży, nawet kochane dzieci coraz częściej ją irytują. W tę rutynę nagle wkracza spotkany na ulicy staruszek, który nie pamieta jak się nazywa, ani gdzie mieszka. Chcąc pomoc, mąż Giovanny zabiera go na noc do domu. Obecność staruszka przedłuża się, a Giovanna, początkowo niezadowolona, zaczyna się z nim przyjaźnić. Okazuje się, że staruszek ma tragiczną przeszłość: był w obozie koncentracyjnym, gdzie zginęła najbliższa mu osoba...

Giovanna zaczyna patrzeć na swoje życie przez pryzmat opowieści staruszka. W młodości ukrywał przed światem związek z mężczyzną swojego życia, bo prawda była w latach 40tych nie do zaakceptowania. Aby podporządkować się zasadom społeczenstwa, którego był częścią, nie ocalił swojego ukochanego przed śmiercią. Podobnie Giovanna dla dobra rodziny i za cene spokoju wyrzeka się własnych marzeń o pracy cukiernika. Jednak ten spokój zostaje zburzony, gdy w pubie zostaje zagadnięta przez przystojnego sąsiada z naprzeciwka, którego już długo podgląda przez okno, nie wiedząc, że on też ją obserwuje zafascynowany. Czy ta fascynacja bedzie dla obojga szansą na ucieczkę, na wyzwolenie, na życie rozpoczęte raz jeszcze?

Historia banalna? Możnaby tak pomysleć, czytając streszczenie fabuły. Ale film Ozpeteka nie jest trywialnym romansem, ale pytaniem o pogoń za szczęściem i marzeniami. Czy można ją rozpocząć zawsze i za wszelką cenę? Moim zdaniem odpowiedź reżysera jest dość złożona. Pewne wybory są życiową koniecznością, są też marzenia, których nigdy nie bedziemy mogli spełnić. Ale zawsze możemy zrealizować inne i w ten sposob żądać od życia więcej zamiast po prostu egzystować.

11.07.16 Polska widziana przez La Stampe

2011-07-16T19:26:00.000+02:00

Dzisiaj mamy małą propozycję :)

Jako ze żyjemy za granicą, docierają do nas ostatnio bardzo pozytywne artykuły prasowe na temat Polski i Polskiej Prezydencji w Unii Europejskiej. Obserwacja tych artykułów bardzo nas zainteresowała i z tego powodu postanowiliśmy nie chować ich i nie gromadzić tylko na dysku twardym, ale dzielić się nimi z innymi, proponując dyskusję na temat tego, co o Polsce mówi się poza jej granicami.

Jako że pierwszy tekst, jaki skomentowaliśmy, pochodzi z La Stampy i dotyczy opinii na temat Polski we włoskiej gazecie, chcielibyśmy zaprosić do dyskusji także Was - może nasz nowy pomysł Was zainteresuje? Dopiero zaczynamy, wiec liczymy na Wasze wsparcie!

Eccolo: Polska – Europa Wschodnia czy Centralna, Stara czy Nowa?

11.07.14 Lepiej późno niż wcale

2011-07-14T17:17:00.003+02:00

Podczas naszego pobytu we Włoszech tak sie cieszylismy możliwościś śledzenia włoskiego kina na bieżąco, że zupełnie w kąt poszło kino włoskie sprzed lat, to najbardziej znane i lubiane. Aż do wczoraj, kiedy znurzeni połowa zeszłorocznego hitu (a wedlug nas kitu) "Basilicata coast to coast", aby pokonać marazm, za namowa Emilki sięgnelismy po "Cinema Paradiso" Giuseppe Tornatore. I był to strzał w dziesiątkę! Jeśli macie ochotę na przyjemny, ściskajacy za gardło, wywołujący uśmiech i nostalgię za czarem czasów bezpowrotnie straconych to gorąco polecamy!

Historia jest bardzo przyjemna. Znany włoski reżyser Salvatore na wieść o śmierci swojego przyjaciela Alfredo, starego operatora z kina Paradiso, wraca pamięcią do czasów dzieciństwa spędzonego w sycylijskim miasteczku. Jego dzieciństwo przypada na czasy powojenne, będące też okresem popularyzacji kina. Mały Toto zafascynowany magią ruchomych obrazków zaprzyjaznia sie z Alfredo, od którego uczy sie obsługiwać projektor i kręcić własne filmiki małą kamerą. Szczególnie częstą bohaterką jego filmików staje się Elena, piękna córka dyrektora banku, w której Toto szaleńczo się zakochuje.

Reżyserowi doskonale udało sie zbudować atmosferę małomiasteczkowej, sycylijskiej sielanki. Piękne, pełne ciepłych barw obrazy, znakomity Salvatore Cascio jako rezolutny Toto, przepiękna muzyka Ennio Moricone. Poza tym film ten można zrozumieć na wiele sposobów. Jako film o dorastaniu, o miłości do kobiety czy wreszcie jako kinowe przemyslenia na temat samego kina, jego ewolucji, fascynacji nim, przeżywania go. Tego nie można przegapić!

11.07.11 Roma costo "0"!

2011-07-11T15:34:00.000+02:00

Dziś postanowiliśmy „ugryźć“ Rzym całkowicie z innej, bardzo praktycznej strony. Chcemy podzielić się z wami sposobami na „Roma costo 0“ – tanie sposoby na przeżycie w Rzymie i zwiedzenie go w rozsadnej cenie, nawet jeśli po przyjeździe do Wiecznego Miasta wydaje się to na pierwszy rzut oka absolutnie niemożliwe.

W pierwszym odcinku zajmiemy się dojazdem z lotniska. Pominiemy Ciampino (na Termini dojechać można stamtąd w bardzo rozsądnej cenie 3,90 w 1 stronę lub 6,90 w dwie autobusem Terravision lub Atral). Problemem jest jednak główne lotnisko Rzymu – Fiumicino. Ze względu na wygodę, nasz wybór personalny oraz szukanie jak najtańszego rozwiązania skupimy się tylko na pociągach.

Wielu turystów daje się bowiem nabrać przede wszystkim na „ekspresowe” połączenie Leonardo, który za horrendalną cenę 14 euro w jedna stronę zawozi do Termini „non stop”. Pamiętajmy jednak, ze chodzi o Włochy i ze ten drogi luksus to zaoszczędzenie jedynie 10 minut w porównaniu z innymi rozwiązaniami. Alternatywa jest treno regionale – znany ze spokojnego przemierzania Włoch najwolniejszy pociąg włoskiej floty. Nie dojedziemy nim co prawda na Termini (nie jest przecież powiedziane, ze każdy jedzie właśnie tam) tylko na Roma Ostiense, Trastevere lub Tiburtina, skąd dalej jechać trzeba do celu komunikacja miejska. Z Roma Ostiense do Termini linia B za 1 euro jedzie się jednak tylko 4 stacje. Razem z normalna cena tego zwykłego pociągu z lotniska - 8 euro do Termini można wiec dojechać w ten sposób za 9 euro.

Jeśli jednak nie chcecie płacić takiej sumy do Termini dojechać możecie tez jednak za 3,90. Wystarczy, ze kupicie bilet na ten sam pociąg z lotniska do Parco Leonardo (jedna stacja – 1 euro) a potem z Parco Leonardo do Ostiense – 1,90 euro. Problem jest jednak taki, ze bilety na zwykle pociągi trzeba skasować przed wejściem do pociągu w żółtych kasownikach. Można to zrobić na dwa sposoby. Pierwszy jest prosty – jeśli jedziecie w godzinach szczytu możecie wysiąść z pociągu na Parco Leonardo, skasować bilet i kontynuować podróż następnym, bo w godzinach szczytu jeżdżą często co 10 minut. Jeśli jednak jedziecie wieczorem, czekać można nawet pół godziny. Żeby tego uniknąć i kontynuować podróż możecie obejść to kasowanie na dwa sposoby.

Pierwszy – trochę ryzykowny – to szybka wysiadka z pociągu, skasowanie biletu w kasowniku, który znajduje się na środku peronu i kontynuacja podroży tym samym pociągiem (działa bez problemu). Drugi sposób – bardzo upierdliwy – to udany zakup biletu na stronie Ferrovie dello Stato, która ponoć oferuje zakupy biletów online. Bilet kupuje się wtedy na konkretna godzinę i nie trzeba go kasować wiec nie trzeba z pociągu ani i wysiadać ani w pospiechu kasować biletu w Parco Leonardo. Działa, o ile uda Wam się go kupić bilet online. My próbowaliśmy wiele razy, udało się nam nawet zarejestrować na stronie, ale nie udało się nam kupić biletu, bo naszym zdaniem ta strona po prostu NIE DZIALA. Nie wspominając o tym, ze nie ma możliwości wybrania na niej tego samego biletu dla kilku osób i trzeba za każdy płacić oddzielnie, o ile się Wam to oczywiście w ogóle uda  Tak czy siak okazuje się, ze z Fiumicino można dojechać do Rzymu za 2,90!

Aha! Gdyby się wam jednak nie udało kupic biletu przez internet pamietajcie, żeby kupic od razu bilety na caly przejazd, bo na Parco Leonardo nie ma ani kas ani automatow, bilety można kupic… w lodziarni w centrum handlowym, jeśli… jest ona oczywiście otwarta:)

11.07.09 Kiedy palio znaczy szaleństwo

2011-07-09T15:17:00.001+02:00

Z naszej październikowej wycieczki do Toskanii szczególnie ciepło wspominamy Sienę, więc kiedy tylko nadarzyła się okazja (i nie byle jaki pretekst) zawitaliśmy tam znowu. A właściwie zawitał Michał, ale dzięki jego niesamowitym zdjeciom i barwnym opowieściom mam wrażenie, że i ja tam byłam i, że... widziałam Palio:)

Sieneńskie Palio to wyścigi konne mające średniowieczne korzenie, w których biorą udział kontrady - średniowieczne dzielnice miasta. Organizowane jest tradycyjnie dwa razy do roku: 2 lipca (Palio di Provenzano) i 16 sierpnia (Palio dell'Assunta). Obydwie daty są zwiazane z kultem maryjnym. Czasem, z okazji ważnych wydarzeń, rocznic lub gości mogą być zorganizowane dodatkowe Palia jak np. to milenijne w 2000 roku. Nazwa Palio pochodzi od głównej nagrody w zawodach, którą jest własnie palio czyli sztandar specjalnie namalowany na dane wyścigi, który zwycieska kontrada, w tym roku kontrada Gęsi, z dumą wiesza w swoim kościele. Palio odbywa siś na głównym placu Sieny – Piazza del Campo i jest finansowane wyłącznie przez miasto, dzięki czemu Palio wolne jest od banerow reklamowych.

Przygotowania do wyscigów trwaja cały rok. Zimą konie są otaczane opieką i trenowane na pomniejszych wyscigach w innych miastach. W maju zainteresowanie zbliżającym się Palio wzrasta, bo to wtedy ogłoszone zostają kontrady, które powalczą w najbliższych zawodach. Pamietajcie, że Siena podzielona jest na 17 kontrad, ale nie wszystkie stają co roku w szranki o palio. W wyścigu bierze udział każdego roku tylko 10 kontrad: 7 tych, które nie walczyły w poprzednim roku i 3 wylosowane spośród uczestników roku poprzedniego. Wygrywa ten koń, który jako pierwszy przebiegnie trzy razy wokol Piazza di Campo zgodnie z ruchem wskazówek zegara:) Wydarzenie podniosłe i ważne, najbardziej zagorzali fani palio zajmują dobre miejsca przy barierkach już na wieczór przed wyścigiem. Wyobraziliście sobie te konie, tentent ich kopyt, kurz w powietrzu, napięcie i radość tłumu? No to teraz jeszcze do tego obrazu dodajcie fakt, ze palio trwa jakies... 3 minuty:) 3 minuty zawodow, 4 dni festy i kilka miesiecy przygotowań – oto statystyki najsłynniejszego włoskiego palio:)

Bohaterami Palio są przede wszystkim konie. Przed Palio sprawdzana jest forma koni, które biorą udział w wyścigu. Najpierw badają je weterynarze, a potem konie biegną dookoła placu w ramach sześciu prob. Jednak nie zawsze ich kondycja jest oceniona właściwie – w tym roku jeden z koni mial zawał i w Palio nie wystapil. Nie pomogłoby mu chyba nawet błogosławienstwo w kościele, bo bardzo sie zdenerwowal (każdy koń jest wprowadzany (sic!) do kościoła kontrady i otrzymuje specjalne błogosławienstwo). W konsekwencji jedna kontrada nie wzięła udzialu w Palio tylko przeszła w tradycyjnym orszaku ze sztandarami ozdobionymi kirem. Do tego palio może się zacząć tylko wtedy, kiedy konie mają na to ochotę:) Kiedy 9 koni ustawi się przodem do canapi czyli drzwiczków powstrzymujących konie od startu, wtedy ostatni dżokej może zacząć wyścig galopem, a zadaniem specjalnej osoby o nazwie mossiere jest w odowiednim momencie uchylić te drzwiczki. W praktyce na rozpoczęcie palio można czekać bardzo długo, zdarza się, że nawet do wieczora. W wieczor poprzedzajacy Palio w kazdej kontradzie odbywa sie huczna kolacja, ktora jest kontynuowana co najmniej tydzien po Palio, w zwycieskiej kontradzie. Na zdjeciu mozecie zobaczyc tez radosne panie, ktore dbaja o to, zeby po zamknieciu bramek piach ubity na potrzeby wyscigu zostal wyczyszczony tak, zeby konie sie nie posliznely.

Ciekawsze od samego wyścigu (no chyba, że ktoś uwielbia wyścigi konne) jest pochód kontrad w renesansowych strojach. Sami zobaczcie (moze bardziej w poprzednim poscie), czyż ci sienenczycy nie wygladają jak z obrazów renesansowych malarzy? Jakby przed chwilą wyszli spod pędzla Rafaella czy da Vinci. Aż trudno w to uwierzyć, gdy na codzień widzi się tych samych ludzi w t-shirtach i jeansach;)

11.07.08 Pocztowka z Palio

2011-07-08T09:44:00.000+02:00

W zeszla sobote w Sienie odbylo sie Palio. Wiele kolorow, duzo emocji... Zobaczcie zdjecia, niebawem dowiecie sie o co chodzi w tym wyscigu!

11.07.05 Rzymska wystawa o polskiej malarce

2011-07-05T08:51:00.006+02:00

Wczoraj poszlismy na wystawe « Tamara de Lempicka, La Regina del Modernismo » w Complesso del Vittoriano w Rzymie. Niestety mozna ja ogladac tylko do 10 lipca, wiec jezeli Rzym jest w waszych najblizszych planach, to mozecie zaczac zwiedzanie wlasnie od tej wystawy. Ta najwieksza w historii retrospektywna wystawa prac polskiej artystki to zbior 80 obrazow i okolo 40 szkicow Lempickiej, jak rowniez obrazow innych Polakow z lat 20tych i 30tych minionego wieku, ktorzy mogli miec wplyw na jej tworczosc.

Lempicka jest tu przedstawiona szerokiej publicznosci jako jedna z najlepiej znanych i lubianych reprezentantek nurtu Art Deco, symbol europejskiego modernizmu poczatku XX wieku. Na wystawie zostaly zebrane jej najwieksze dziela, takie jak portrety jej corki Kizette czy akty przedstawiajace piekna Rafaele.

Poprzez wystawe mozna tez poznac lepiej sama malarke, a nie tylko jej dziela. Wszystko to dzieki wielu fortografiom, filmikom; gazetom, ktore o niej pisaly. Tamara Lempica jawi sie jako krolowa modernizmu, zarazem efemerytczna i ekscentryczna malarka jak i kobieta z krwi i kosci ze swoimi problemami i namietnosciami.

Teraz zapraszamy was na te wlasnie wystawe:) Na poczatku puszczany jest film o Lempickiej, ale niestety nie dzialala wizja, wiec nie nagrywalismy tez fonii, bo byla jakas taka wyrwana z kontekstu. Za to nagralismy krotki filmik z epoki przedstawiajacy artystke.

Na poczatku wystawy bardzo krotko i prosto wyjasnione sa techniki malarskie uzywane przez Lempicka i stanowiace owczesna awangarde.

Na koniec kilka obrazow Lempickiej. Szczegolnie ciekawa jest historia jednego z nich, ktory byl ulubionym obrazem Lepickiej i wisial u niej w domu. Bardzo dlugo myslano, ze zaginal, na szczescie po dlugich poszukiwaniach przed wystawa znalazl sie i mozna go ogladac.

Weszlismy na wystawe godzine przed jej zamknieciem. Gdyby nie to, na pewno dostalismy dluzej, bo jest co chlonac. No i ten patriotyzm... ;)

11.06.24 Zmęczony Papież

2011-06-24T23:17:00.001+02:00

W zeszłą niedziele wybraliśmy się na Angelus, bo chcieliśmy zobaczyć jak to niedzielne spotkanie wygląda na żywo. Po tym jak doczłapaliśmy się jednak na Plac Świętego Piotra okazało się, ze Papież wybrał się wtedy akurat do San Marino.

Kiedy w zeszły czwartek kupowaliśmy kartę do telefonu w jednym z pobliskich Tabacchi, podekscytowany tabaccaio zapytał nas czy przez przypadek nie zaparkowaliśmy samochodu przy jednej z pobliskiej głównych arterii, ponieważ carabinieri właśnie odholowywali je, bo ulicami miał jechać Papież. Pitka niestety sprzedaliśmy, ale zainteresował nas fakt przejazdu Papieża. Zona tabaccaio dodała, ze to chyba ze względu na Corpus Domini czy cos.

No tak! W tym całym wirze zapomnieliśmy o Bożym Ciele! A Papież, jako ze jest tez przecież biskupem Rzymu, miał przewodniczyć procesji z rzymskiej katedry – sw. Jana na Lateranie do naszej pobliskiej Santa Maggiore. A ze orszak miał przejść w pobliżu palazzo, w którym mieszkamy, okazało się, ze paradoksalnie Papież wybrał się niejako „do nas”. Wieczorkiem zeszliśmy wiec na dol i pomimo sporego tłumu gapiów zobaczyliśmy Papieża. „Byliśmy wiec w Rzymie!” Sama uroczystość była bardzo przyjemna, podniosła. Papież niestety bardzo chyba jest zmęczony, dobrze ze już niedługo jedzie na wakacje do Castel Gandolfo.

11.06.22 Najlepsze lody w Rzymie?

2011-06-22T20:11:00.004+02:00

Hmmmm... Czy najlepsze?? Podobno jedne z najstarszych. Naszym zdaniem jednak na pewno nie najlepsze, bo daleko im do różnych innych, które tu już jedliśmy: Rzym ma dużo – około 400?? - kościołów, ale lodziarni tez tu nie brak.

Palazzo del Freddo, zwany tez często „lodziarnią Fassi”, jest jednak miejscem wyjątkowym i to przede wszystkim z powodu atmosfery jaka panuje w tej lodziarni trzeba tam koniecznie pójść.

Jest to rzeczywiście ogromne palazzo – jak już pisaliśmy Włosi nazywają „pałacami” budynki w ogóle – a w tym przypadku tłumaczenie „palazzo del freddo” jako „pałac zimna” wydaje się być bardziej na miejscu. Ta ogromna lodziarnia przypomina bowiem ogromna sale pałacu a jej wyjątkowy (kojarzący się z dawnymi kawiarniami W-Z?) styl na pewno nie należy do przytulnych. Na ścianach wiszą stare plakaty nawiązujące do tych polskich z tej samej epoki.

I to właśnie w takim wnętrzu patrzeć można na rozrzucone po całym tym przybytku stoliki wokół których Włosi lub obcokrajowcy zajadają się lodami o niezliczonej ilości smaków. Biorąc pod uwagę ze już cono piccolo – mały lód może się tu składać wyjątkowo z trzech smaków, mały rożek przypomina standardowy duży. A ze wszyscy rzucają się na te najlepsze rzymskie lody po wystaniu w długaśnej kolejce, przeważnie bez chwili namysłu kupują cono grande – duże lody, które tutaj serwowane sa naprawdę duże.

Znajomi Rzymianie powiedzieli nam, ze hitem jest tu nie tylko serwowana na wierzchu lodow gratis panna montata – bita śmietana, ale… doppia panna montata. Kaloryczne zabójstwo warte grzechu w tej oryginalnej scenerii, chociaż według nas najlepiej smakuje tu właśnie ta bita smietana. Co do lodziarni…. Nie możemy oprzeć się malej gelatteria na Borgo Pio, niedaleko Watykanu, która znajduje się po srodku tej ulicy po lewej stronie idąc wlasnie od stolicy sw. Piotra. Tym bardziej, ze…. tamtejsze cono piccolo tez jest gigantyczne – tyle, ze zarówno w ilości jak i smaku!

11.06.18 Panoramiczna pocztówka z Rzymu

2011-06-18T00:00:00.000+02:00

Chcieliśmy ogarnąć Rzym w całej jego okazałości, wiec wybraliśmy się na mały spacer, żeby podziwiać panoramę Wiecznego Miasta. Podobno najpiękniejsza panorama jest z Piazzale Garibaldi i tam się właśnie udaliśmy. Idzie się tam przez Trastevere, potem lekko wspina, ale nie jest to daleko a widoki zapierają dech w piersiach. Zobaczcie sami!

11.06.17 Najwyższa rzymska dzwonnica już za nami!

2011-06-17T00:46:00.002+02:00

Najbliżej, bo jakieś 3 minutki, mamy do przepięknej bazyliki Santa Maria Maggiore. Doświadczenie uczy, ze miejsca położone najbliżej domu zwiedza się na końcu (o ile w ogóle starcza na nie czasu), więc tym razem chcieliśmy być mądrzejsi i wybraliśmy się do Santa Maria Maggiore już pierwszego dnia po przyjeździe.

Rzym to miasto kościołów, są naprawdę wszędzie i prześcigają się w pięknie, wielkości, szerokości, oryginalności, symetrii i czym tam jeszcze. Santa Maria Maggiore także jest „naj” pod pewnymi względami. Nie tylko jest to jedna z 4 bazylik papieskich, ale także to jedyny kościół w mieście, w którym od V wieku codziennie odprawiana jest msza. Bazylika ma tez najwyższa w całym Rzymie dzwonnicę – jest aż 75 metrowa.

Według legendy Maryja objawiła się we snie papieżowi Liberio 5 sierpnia 352 roku i powiedziała, ze ten ma zbudować kościół w miejscu, w którym następnego dnia spadnie śnieg. Jak się pewnie domyślacie tak tez się stało J

Bazylika jest bardzo różnorodna, w harmonijny sposób łączy ze sobą style sztuki chrześcijańskiej. Renesansowe kasetony idą w parze z marmurową podłogą z XII/XIII wieku skonstruowaną przez Cosmattich, znanych rzymskich ornamentalistów specjalizujących się w marmurze. Kościół zachwyca tez mozaikami, które są widoczne zarówno na fasadzie, jak i we wnętrzu świątyni. W środku jest ich 36, przedstawiają postaci Starego Testamentu. Największym skarbem bazyliki są relikwie z kołyski Chrystusa, przed którymi uwieczniono za pomocą gigantycznego posagu modlącego się do tych relikwii papieża. Zwiedzić można tez kaplice papieża Sykstusa V (kolejna kaplica sykstyńska z grobem papieża, aktualnie zamknięta z powodu renowacji).

Rzym obfituje w kościoły, więc będziemy o nich pisać jeszcze nie raz. Wychodząc z domu na lewo mamy triumf sztuki pogańskiej – rzymskie Koloseum. Na pewno niedługo Was tam weźmiemy!

Co do planów na tanie zwiedzanie Rzymu, właśnie odkryliśmy jeden bardzo konkretny: okazuje się, ze przed wyjazdem do Wiecznego Miasta najlepiej pomieszkać chwile w Paryżu! Dzięki współpracy miedzy tymi miastami Paryżanie zwiedzają bowiem muzea del comune di Roma – miejskie bez opłat! He he, opłacało się zatem wyemigrować do francuskiej stolicy J

Poza tym bardzo mało interesujący wydaje się nam trzydniowy Roma PASS a bardzo interesująca tygodniowa Archeologia Card. Nie tylko daje na zwiedzanie więcej dni, ale także pozwala wejść wszędzie, gdzie obowiązuje bez dodatkowych opłat podczas gdy Roma PASS opłaca tylko dwa wybrane zabytki a na resztę daje tylko zniżkę. Niby zawiera tez bilet na transport, ale Rzym jest przecież z jednej strony miastem o najbardziej uciążliwym transporcie (te wąskie ulice i wykopaliska zabraniające ekspansje metra) i najtańszych biletach – 1 euro za 75 minut jazdy czym się chce! Dla zobaczenia dalej położonych zabytków można wiec za bilet dopłacić a żeby zobaczyć te położone blisko centrum…. I tak szybciej się dojdzie pieszo J Poza tym… tu przecież za każdym rogiem jest cos do odkrycia, szkoda czasu na autobus!

11.06.15 Rooomaaa!!!

2011-06-15T14:22:00.001+02:00

Yuhu ! Jesteśmy w Rzymie!!!

Super jest, cieplutko, przyjemnie, wcale nie ma tak dużo turystów jak myśleliśmy. Mieszkamy w fajowym miejscu – między Santa Maria Maggiore i Colosseum. I znów jest pyszna kawa, pizza – la romana (!) i lody.

Powoli się organizujemy. Jutro zabierzemy Was na pewno właśnie do Maggiore. Teraz głowimy się jak pomimo ewidentnego braku ułatwień dla turystów (Rzym może sobie pozwolić, żegnaj roczny piemoncki abonamencie za 30 euro…) znaleźć jakieś sposoby na obejście bajońskich sum, które trzeba tu wydać na wstępy. Nie martwcie się, jakoś zapewne damy rade!

Jesli macie ochote, oto male résumé Turynu autorstwa Michala :) A presto!!

11.06.08 Maremma raz jeszcze!

2011-06-08T11:36:00.003+02:00

"Siedem przepięknych pieszych szlaków, jeden szlak rowerowy, możliwość podglądania zwierząt czyli o wakacjach w Toskanii inaczej...."

jeśli macie ochotę, zapraszamy do czytania tekstu Ewy na portalu Oliwa z oliwek!

Już niedługo powrócimy w wielkim stylu, od poniedziałku miesięczna relacja z Rzymu! Bądźcie z nami!